Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Game of Thrones. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Game of Thrones. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 14 sierpnia 2017

Serialowe podsumowanie tygodnia #243 [07.08.2017 - 13.08.2017]

SPOILERY

Game of Thrones S07E04 The Spoils of War
To wręcz niesamowite jak dobry jest ten sezon Gry o Tron. Tym razem napiszę krótko i bez wdawania się w szczegóły mimo, że o odcinku można by było mówić i mówić. Zwłaszcza o finałowej batalii. Efektowna bitwa gdzie postawiono przeciw sobie bohaterów którym można kibicować, jak eksponowano brutalność tego typu działań i heroizm połączony z głupotą. Były też bardzo intymne sceny jak spotkanie po tylu ocalałych Starków. Bran, Sansa i Arya w jednej scenie, każde z nich ma za sobą niesamowitą historię, a to przecież nie jest koniec. Stado w komplecie, tylko jak się zachowają. Tyle scen które można czytać wieloznacznie. Czy Sansa boi się siostry? Czy Arya będzie potrafiła wysiedzieć w Winterfell? I co takiego kombinuje Littlefinger. W odcinku było też zagłębienie się w mitologię świata i przypomnienie co jest największym zagrożeniem czyli Biali Wędrowcy. I tylko do perfekcji zabrakło Sama. Dobra, żartuje. Było perfekcyjnie, najprawdopodobniej najlepsza godzina telewizji w tym roku jaką widziałem.

OCENA 6/6

Mortal Kombat: Legacy S02E01 Episode 1
Zupełnie zapomniałem o tym serialu i gdyby nie ślepy traf nigdy bym do niego nie wrócił. I pewnie byłoby to najlepsze wyjście. Pierwszy sezon z perspektywy czasu był ok, jako fanowska reinterpretacja motywów z gry. Niepowiązane ze sobą historię oddające hołd smoczej marce. Poziom nie był jednak na tyle satysfakcjonujący by wrócić wraz z premierą S02. I trochę się nie dziwię. Teraz gdy oglądałem premierę było bardzo nijako. Nie czułem ducha Mortal Kobat, ciężko mi było odnajdywać odniesienie do uniwersum. Historia bardzo prosta, wręcz pretekstowa, jedna niezbyt porywająca walka i zarys postaci między Kung Lao, a prawdopodobnie  zżulonym Liu Kangiem. Jest tutaj pewien potencjał, ale 10 minutowe nowelki to za mało by go wykorzystać. Dlatego czuje się mocno rozczarowany. Chyba dwie ostatnie gry Mortal Kombat za bardzo mnie rozpieściły pod tym względem.

OCENA 2.5/6

poniedziałek, 7 sierpnia 2017

Serialowe podsumowanie tygodnia #242 [31.07.2017 - 06.08.2017]

SPOILERY

Game of Thrones S07E03 The Queen's Justice
Nie będę liczył jak długo przyszło czekać na TO spotkanie. Dla jednych był to okres bardzo długi (czytacze Pieśni) dla drugich odrobinę krótszy. Lata budowania oczekiwań nie przysłużyły się temu i podświadomie spodziewałem się rozczarowania. Dlatego przewrotnie nie zawiodłem się. Ogień i Lód, pewność siebie i temperament Daenerys i stoicki spokój Jona. To nie było starcie charakterów, a raczej podsumowanie swojej działalności wspomagane nieustającym napięciem wynikającym z niecodziennej sytuacji. Wirtualna królowa i jej zbuntowany podwładny proszący o pomoc. Paradoks gonił paradoks, a różnica między nimi się zwiększała. Aż do interwencji Tyriona. Chichot losu, że Lannister doprowadza do sojuszu Starków z Targerynami. Nie nazwiska, a czyny tworzą wielkich ludzi. To przymierze po ostatnich wydarzeniach szybko zostanie wystawione na próbę.

Ten odcinek miał w sobie bardzo dużo bardzo dobrych scen i co najważniejsze fabuła pędzi na złamanie karku. Wojna toczy się bardzo szybko i Daenerys która była pewna swojego zwycięstwo bardzo szybko i naturalnie znalazła się na przegranej pozycji. Zniszczona flota, utracony Wysogród, Żelazny Bank wspierający Cersei i bitwa o pietruszkę w Casterly Rock. Pierw igranie z widzem i klęska za klęską. A za Murem prawdziwe zagrożenie. Trzeba przyznać Jamiemu, że uczy się całe życie i ja mu kibicuję. Biedakowi należy się jakiś sukces w życiu. Coś więcej niż miłość manipulującej siostry.

Dla mnie w tym odcinku było jeszcze jedno ważne spotkanie - powrót Brana do Winterfell. I kurde, co za dupek z niego. Rozumiem, bycie Trójoką Wroną go zmieniło. Pojęć tylko nie mogę czemu zachowuje się w taki sposób do Sansy. Czy widzie, że ją krzywdzi? Czy może widząc wszystko realizuje jakiś plan? Ech, chyba za bardzo kombinuję.

Inne:
- jaki ten serial jest piękny. Ujęcia na Smoczej Skale z szerokimi planami, wielkimi bądź małymi sylwetkami i surowym pięknem Irlandzkich klifów były cudowne. W swoim sercu Gra o Tron to teatr telewizji. Najdroższy i najpiękniejszy w historii.
- tortura Cersei dla Ellari iście okruta. I co za perfekcyjnie zagrana i zrealizowana scena!
- Jamie dowiedział się kto zabił jego syna. Ostatnia scena z Olleną to kolejne wielkie wydarzenie tego odcinka. Chociaż jakby się nad tym zastanowić to nie licząc Sama i jego zabawy w Grey's Anatomy tylko takie były.

OCENA 5.5/6

Marco Polo S01E03 Feast
Serialowi dałem szanse zaraz po premierze w  2014 roku. W międzyczasie Netflix zamówił i wyemitował drugi sezon, odcinek specjalny i spektakularnie go anulował przyznając się do swojej pierwszej komercyjnej porażki. Burzliwa historia bardzo przeciętnego serialu. Gdyby nie Maszyna Losująca pewnie już bym na Marco Polo nie spojrzał.

Ten odcinek po długiej przewie oglądało się bardzo nijako. Czuć casus Netflixa i sezonów produkowanych jako długie filmy. Brakowało tutaj trójaktowej struktury, kolejne sceny to albo elementy większej całości, albo wypełniacze wolnego czasu jak mające przyciągnąć męskie oko sceny w burdelu. Momentami jest ciekawie dzięki charyzmatycznej grze aktorów, innym razem ma się wrażenie oglądania bardzo nijakiej produkcji. I to z kilku powodów. Czuć rozmach serialu, ale ja mam wrażenie że twócy za bardzo nie wiedzieli jak wydać kasę. Piękne dekoracje i bardzo nijakie ujęcia kamery - to jeden z wielu przykładów. Najgorzej wypada mało interesujący Marko Polo. Chyba najbardziej w odcinku zaciekawiła mnie mongolska wojowniczka, co niestety jest zapowiedzią kolejnego romansu i dramatów z tym związanych. Udanie wypadło też jak Kubilaj przeżywa zabójstwo brata. Szkoda, że tego samego nie można napisać o spiskach.

Ogólnie jest bardzo nijako. To nie jest zły serial czy odcinek. To bardzo przeciętna robota. A może na moje obecne wrażenia nakładają się wspomnienia ostatnich odcinków Gry o Tron? Może. Może nie. Na pewno Marco Polo stoi kilka lig niżej.

OCENA 3/6

Teen Wolf S06E11 Said The Spider To The Fly
Fajnie jest znowu zobaczyć lubianych bohaterów nawet jeśli odcinek nie porywa. To był bardzo zachowawczy wstęp gdzie ruszyło się coś w 3/4 odcinka. Mimo to jestem zadowolony. Przedstawienie sytuacji postaci, trochę komediowych wstawek i powolne wprowadzanie nowej tajemnicy i wiążące się z tym kombinowanie. Czy ktoś się karmi strachem? Czemu ludzie zachowują się irracjonalnie i agresywnie? Skąd do cholery wziął się kolejny ogar? Dużo tego. I ta końcówka! Nie spodziewałem się, że zobaczę Stilesa. Jeszcze mniej Dereka. I mają teraz wspólny wątek! Ależ mnie to cieszy. Ogólnie po problematycznym początku optymistycznie patrzę na sezon 6B.

Inne:
- MTV rozważa już jakąś formę reboota/kontynuacji serialu. Jestem jak najbardziej na tak.
- smucicie się z powodu końca serialu i nie interesuje reboot? W takim razie dostaniecie kontynuację w formie podcastu.

OCENA 4/6

niedziela, 30 lipca 2017

Serialowe podsumowanie tygodnia #241 [24.07.2017 - 30.07.2017]

SPOILERY

Brooklyn Nine-Nine S03E02 The Funeral
Stało się coś niespodziewanego. W ramach Losowania trafiła się po kilku tygodniach powtórka. Szanse były nikłe, jak 1:120, ale się udało. Powinienem chyba zagrać w Lotto. Albo nie, w końcu nie jestem zadowolony z rezultatu mimo początkowego entuzjazmu. Ostatnio dałem Brooklyn Nine-Nine drugą szansę i niestety serial z niej nie skorzystał.

Odcinek mnie wymęczył. Jak pisałem, lubię tych bohaterów, ale potrzebne są dobre historię i humor który nie wprawia mnie w zażenowanie. Historia byłą nijak, a bohaterowie zachowywali dziwnie nawet jak na nich. Głównym problemem był pogrzeb, który stylistycznie średnio pasuje do komedii. Można to dobrze rozegrać, ale wymaga to wysiłku. Tego zabrakło. Raptem kilka udanych żartów i to na uboczu. Terry i Holt na drinku czy żałobne przemówienia. To mnie bawiło. Reszta taka sobie.

Trochę mnie to boli bo słyszałem, że w czwartej serii serial się poprawił i bawi jak dawniej. Tylko przebić się przez 20 odcinków nieśmiesznej komedii to dopiero wyzwania. Nawet jak dla mnie. Nic, trzeba czekać na kolejny wyrok Maszyny Losującej, tym razem przy jeszcze mniejszych szansach bo serial wylądował w kategorii "Porzucone".

OCENA 2.5/6 

Game of Thrones S07E02 Stormborn
Na poprzedni odcinek można było narzekać z powodu zbyt wolnego tempa i bardzo zachowawczej historii. Takie przypomnienie klimatu świata Martina. Drugi tydzień przyniósł więcej atrakcji. Wiązanie wątków, wydarzenia epickiej skali, ale też drobne acz istotne dla postaci. Był nawet motyw przewodni przez co kolejne sceny były bardziej powiązane niż zwykle mimo podróży po całym Westeros. Jeśli Gra o Tron nie zwolni tempa szykuje się opowieść wybitnej skali w tym roku, która zbierze owoce sadzone przez sześć długich lat.

Odcinek zaczyna się w miejscu w którym skończył poprzednie Daenerys i jej najbliżsi planują dalszy krok i myślą o przyszłość. Jest też sąd nad Varysem. Ta długa wymiana zdań między nimi pokazuje jak bardzo Dany zmieniła się przez te lata. Nie patrzy ślepo w przeszłość, wie czym jest miłość i nienawiść tłumów. Przede wszystkim nie jest naiwna i rozumie w jaki sposób może wygrać wojnę. W dalszej scenie jej sojusznicy nie są do tego bardzo przekonani. Szczególnie Olenna. Plan Dany jest ambitny i niespodziewanie szybko idzie w łeb. Jak tak sobie myślę to strasznie dużo zdarzyło się dla tej bohaterki w odcinku. Gra pędzi, a jakość pozostaje ta sama.

W międzyczasie na Smoczą Skałę wpada Melissandre chcąca służyć Matce Smoków. Mało znaczący moment, ale podkreślenie istotności Jona i Dany w walce z siłami Nocnego Króla. To też zabawą przepowiednią o Azorze Ashai. Gdy byliśmy nie mal pewni, że to Jon, teraz kolejne wskazówki mówią o Targerynówinie.

W otoczeniu Królowej, prócz wielkiej polityki trafiła się scenka obyczajowa dla Szarego Robaka i Missendi. Chyba Benioff i Weiss stwierdzili, że dawno nie było cycków w serialu. Porzucając sarkazm. Może i była niepotrzebne z uwagi na większa opowieść, tak ciekawie jest oglądać zwykłych ludzi odnajdujących miłość w tej wojennej epopei. I tylko żeby mi się to tragicznie nie skończyło.

Z świty Dany został tylko Jorah do omówienia. W miedzysezonowej przerwie zupełnie o nim zapomniałem i myślałem, że zginie w zapomnieniu. Występ tydzień temu wyglądał jak mało znaczące cameo. Jednak nie, jest plan co do niego. Sam pomaga mu w walce z śmiertelną chorobą wbrew zaleceniom maestrów przez co może wylecieć z Cytadeli. Mnie jednak interesuje jak to się ma do fanowskiej teorii o powiązaniu łuszczycy z smokami i Innymi. Martin, ty cwany skubańcu, wszystko sobie przemyślałeś.

Na północy Jon nawiązuje kontakty dyplomatyczne z Deanerys. Wreszcie kontakt między dwójką najważniejszych bohaterów. Podszyty nieufnością, Jona, Sansy jak i całej Północy. Jon jednak wie, że musi do niej jechać i prosić o pomoc. Przemówienia o honorze i dumie są już męczące, ale przynajmniej zaufał swojej siostrze. Musiał, teraz żeby ona niczego nie zepsuła, w końcu ma inną wizję od brata. Jest też Littlefinger i jego zdradzieckie podszepty. Na pewno nie podoba mu się też jak potraktował go Jon. 

W Królewskiej Przystani krótko i treściwie. Cersei szuka sojuszników, a Jamie jej w tym pomaga. Najbardziej prawdopodobny jest ojciec Sama. Niby mało znaczące powiązanie, a zapowiada trochę dramatów dla adepta w Cytadeli. Trochę słabiej wypadła scenka w podziemiach gdzie zaprezentowano kuszę mogącą zabić smoka. Odkrycie godne westerowskiego nobla. Dzieci w Dorzeczu pewnie szybciej wpadłyby na pomysł balisty.

Arya spotkała się z Gorącą Bułką. Gorąca Bułka! Kogo obchodzi zagubiony bękart Roberta skoro doszło do takiego momentu! Żarty na bok, to była kolejna fajna obyczajowa scenka pokazująca, że Arya nie jest bezduszną morderczynią i są ludzie na którym jej zależy. Zmieniła też swoje zadanie. Nie idzie już zabić królowej tylko na wieść o nowym władcy Winterfell wraca do domu. Może spotka Jona po drodze? Może siostrę na zamku? Obojętnie, niech tylko do tego dojdzie. Miłym zaskoczeniem był gościnny występ Nymerii. Pierwszy raz od pierwszej serii. I to była smutna scena gdy dawna podopieczna Aryi wypiera się jej, a ona wmawia sobie, że to nie był wcale jej wilkor.

I na końcu o ostatniej scenie. Tego to ja się nie spodziewałem. Bitwa morska bez większych zapowiedzi? Dobra, nocna potyczka której nie można odmówić widowiskowości. Pierw spokojne sceny z bękarcicami i Yarą flirtującą z Elarią. Nic nie zwiastuje katastrofy, kolejna moment z życia bohaterów. Gdy nagle zjawia się Euron na swoim upiornym statku. Iście majestatyczne wejście. Rzeź, chaos na pokładzie, kolejne umierające bękarcice, setki trupów i porwanie dowódczyń. Imponujący prezent dla Cersei. W to wszystko zaplątał się biedny Theon. Znów okazał się tchórz, uciekł z pola bitwy i nie pomógł własnej siostrze. Charakterologicznie jest prowadzony popisowo. Ewoluuje, ale w zaskakującym kierunku, a często ta zmiana jest tylko pozorna. Miałem tak w zeszłym roku, mam i teraz - nie mogę się doczekać scen z jego udziałem.

I teraz kolejny tydzień czekania, tym razem na najważniejsze spotkanie w dziejach telewizji. No, przynajmniej serialu. 

Inne:
- Tyrion bez wzruszenia mówiący o zniszczeniu rodowej siedziby i lekki szok słuchaczy. To był bardzo fajny moment. 
- przejście między rozdzieranie łuszczycy z skóry Joraha, a jedzeniem w WInterfell było okrutne dla widza, niczym montaż z codziennego życia Sama.
- spotkanie Starków znowu odwlekło się w czasie. Oby doszło do tego jeszcze w tym sezonie.
- ej, gdzie jest Duch, czemu Jon nie zabrał go na tak daleką wyprawę?
- co za ironia, sojusz Starków, Lannisterów i Targerynów mogący ocalić świat.
- końcowa walka była widowiskowa. Widać, że wsadzono w to kupę kasy. Tylko jeszcze jakby reżyseria była lepsza. Chaos był namacalny, ale dla mnie za dużo cieć. Daleko do Hardhorone czy Bitwy Bękartów. Z drugiej strony cięcia podkreślały sytuację na polu bitwy i oddawały zdezorientowanie floty.

OCENA 5.5/6

niedziela, 23 lipca 2017

Serialowe podsumowanie tygodnia #240 [17.07.2017 - 23.07.2017]

SPOILERY

Better Call Saul S01E01 Uno
Breaking Bad uważam za jeden z najlepszych seriali jakie widziałem w życiu i wątpię by dużo ludzi przekonywało mnie, że jest inaczej. Jest to jeden z powodów dlaczego zwlekałem z sprawdzeniem Better Call Saul. Bałem się, że nie dorośnie swojemu starszemu bratu i będzie kulą u nogi dla marki. Trochę to irracjonalne z powodu tych samych ludzi odpowiedzialnych za obydwa seriale. Nic jednak nie mogłem na to poradzić. Czas mijał, odcinków było coraz więcej, recenzje bardzo pochlebne, a ja nie miałem kiedy wcisnąć serialu w grafik. Na szczęście Maszyna Losująca naprawiła ten błąd i mogłem sprawdzić chociaż pierwszy odcinek. Wiem jedno, chcę więcej!

Pierwsza scena i już zaskoczenie. Monochromia i Saul pracujący przy wyrobie ciasteczek w centrum handlowym. Spłoszony i widocznie się czegoś bojący. Wraca do swojego domu gdzie pije i wspomina dawne czasy włączając kasetę z swoimi starymi reklamówkami. Więc to porabia po finale Breaking Bad. Cień dawnego siebie bez perspektyw na lepszą przyszłość. Bardzo smutna scena. I nawet chciałbym by serial doszedł do tego miejsca i pokazał co dokładnie działo się z nim po finale.

Sam odcinek oglądało się tak jak początki Breaking Bad. Powolna narracja, długie sceny i stopniowe odkrywanie postaci i jego świata. Przy tym oczywiście piękne zdjęcia. To nie Saul, a Jimmy. Wygadany, acz nie do końca pewny siebie prawnik. Czarujący i potrafiący grać kogoś kim nie jest, ale bez większych sukcesów. Obrońca publiczny robiący za 700 dolców od sprawy, a nie prawnik zarabiający 50 tysięcy dziennie. Żyję w cieniu brata i jego przeszłości nie mogąc być w pełni sobą. Jakże to będzie interesująca ewolucja postaci do cwaniaczka w jakiego się przeobrazi.

Może fabularnie nie była to opowieść porywająca. W końcu to pilot wprowadzający w nowy świat. Przedstawienie problemów z jakimi boryka się Jimmy i jedna akcja odwetowa która nie poszła po jego myśli. Dużo tutaj potencjału. Jednak największa przyjemność nie płynie z prezentowanej historii, a gry Boba Odernika. Burza i ogień na ekranie. Aktorskie szarże w jego wykonaniu są perfekcyjne. Jego przemówienia mogłyby podnosić tłumy. Mistrz.

OCENA 5/6    

Game of Thrones S07E01 Dragonstone
Długo przyszło czekać na powrót Gry. Zawiedzie się jednak ten kto oczekiwał przyśpieszenia tempa z powodu mniejszej ilości odcinków. To wciąż ten sam serial z powolnie rozwijającą się historią. Teraz było to jeszcze bardziej widoczne. Mocne otwarcie i następnie powolne rozstawianie pionków do już finalnego starcia. To przeważnie rozmowy, zapowiedź przyszłych sojuszy i rozłamów. Najbardziej widowiskowe było otwarcie z Aryią mszczącą się na Freyach. Oglądało się to z nieskrywaną satysfakcją. Również finałowa sekwencja poświęcona Daenerys była niesamowita. Długie ujęcia, emocjonalna chwila dla Dany i powrót do domu. Wszystko to bez słów przez prawie sześć minut do znamienitego "Zaczynamy?" na zakończenie. Jedynie mogę się przyczepić do scen z Samem z odrobiną slapsticku. Za długo by wyjawić jedynie powiązanie między Smoczą Skałą, a obsydianem.

OCENA 5/6

poniedziałek, 4 lipca 2016

Serialowe podsumowanie tygodnia #191 [27.06.2016 - 03.07.2016]

SPOILERY

Game of Thrones S06E10 The Winds of Winter
Nie spodziewałem się takiego zaskoczenia na koniec sezonu. Nie dotyczy to tylko wydarzeń na ekranie, a mojego odbioru serialu. W zeszłym roku dałem sobie spokój po czterech odcinkach i nadrabiałem S05 ok. 2 miesiące przed powrotem. Ostatecznie byłem zadowolony, nie napalałem się jednak na powrót. Bałem się go z powodu braku materiału źródłowego. I po 10 odcinkach jestem zachwycony. Miłość do Gry o Tron wróciła z zmożoną siłą, serial zaprezentował najlepszy sezon i zakończył go kapitalnym odcinkiem, który przerósł nawet spektakularną bitwę. Nie mam się do czego przyczepić.

Finał nie był standardowy jak na ten serial. Zamiast pośpiesznie domykać/otwierać linię fabularne miał bardzo zwartą konstrukcję w scenach w Królewskiej Przystani, jakby ta historia była stworzona pod dziewiąty, zazwyczaj szokujący odcinek. Sam scenariusz okazał się przemyślany, pełen paralel i kontrastów pokazujących jak bardzo zmienił się świat i jak opowiadana historia zatacza koło. Było też miejsce na eksperymenty. I śmierć. Nawet cycki się trafiły, warto wspomnieć ponieważ było ich niezwykle mało w tym sezonie.

Odcinek zaczyna się w niesamowity sposób, 20 minutową sekwencją w Królewskiej Przystani, pełną długich scen, równoległego montażu i wdzierającą się w sam mózg muzyką Djawadiego (fortepian + chór), która zostaje na długo po seansie. To moment procesu Cersei, wydarzenia które miało być jej ostatecznym upadkiem, a stało się jej pyrrusowym zwycięstwem. Upokarzana kobieta zemściła się na swoich wrogach. Margery, Pycell, Lancel, Wróbel, Loras, Kevan. Wszyscy zginęli na skutek długo planowanej zemsty. Cersei zamiast udać się na proces zgodnie z przewidywania za pomocą dzikiego ognia zniszczyła Sept Baelora zabijając swoich wrogów. Niesamowicie serial budował napięcie pod to wydarzenie, zwiększając stopniowo tempo muzyki, która niemalże eksplodowała chwilę przed wybuchem by w momencie kulminacyjnym ucichnąć. Cersei nie przewidziała tylko jednego - śmierci Tommena. Brałem to pod uwagę, ale nie w taki sposób. Po tym jak zobaczył do czego jest zdolna jego matka popełnił samobójstwo. Co ciekawe, ją to niewiele ruszyło. Gdy ginęły jej poprzednie dzieci opłakiwała je. Śmierć Tommena przyjęła z zrozumieniem, jakby brała to pod uwagę i się z tym już dawno pogodziła. W końcu przepowiednia musiała się sprawdzić. Bardziej szokujące, że nie chciała się z nim nawet pożegnać. Zamiast oddać honor jego zwłokom wolała torturować septe Unelę, jakby zemsta była ważniejsza niż jej własny syn. Finalnie Cersei zasiada na Żelaznym Tronie, osiąga swój cel, ale czy było warto? Zero satysfakcji i uśmiechu, jakby władza jej już nie interesowała.

Śmierć Tommena była przepiękna w swoim minimalizmie. Nakręcona na jednym statycznym, bardzo długim ujęciu i bez słowa. Zaczyna się od pokazania Tommena, który przygląda się zniszczonemu septowi, kompozycja kadru jest delikatnie asymetryczna żeby widz również mógł go zobaczyć. Po czym Tommen wychodzi z kadru, wraca i bez zastanowienia wyskakuje przez okno. Zachwyciłem się tym równie mocno co gigantyczną eksplozją zieleni pochłaniającą sept.

Potem następuje krótka scenka w Bliźniakach. Pierw chwila rozluźnienia i szukanie dziewki na noc dla Bronna. Potem jest już ciekawiej. Wyjawiono los Edmura, który wrócił do swojej celi, czyli Jamie nie dotrzymał swojej obietnicy. Następuje też rozmowa Lannistera z Walderem. Stary przechwala się, że są do siebie podobni i zabijają królów, nikt nie może się z nimi równać. To mocno dotyka Jamiego, który przecież ciągle posługiwał się honorem. Zabił Szalonego Króla by ratować miasto, a Walder dla osobistych zysków.

Najważniejszym momentem w Bliźniakach było pojawienie się Aryi serial postanowił zaskoczyć i zastosować tanie acz skuteczne szokowanie. Dziewczynka przybiera twarz dziewki służebnej, zabija synów Waldera i serwuje mu pasztecik przyrządzony z ich resztek. Makabryczna scena nawiązująca w pewien sposób do książki. Po tym jednak podcina mu gardło i z zadowoleniem może wykreślić kolejne nazwisko z swojej listy. Starkówna zmieniła się w rasową morderczynię i teraz niezbyt widzę jej powrót do Winterfell. Czyżby podróż do Królewskiej Przystani i odwiedziny Cersei?

Ze śmiercią Waldera i ludzi odpowiedzialnych za Krwawe Gody związana jest kolejna niesamowita paralela. Trzech głównych konspiratorów odpowiedzialnych za to wydarzenie już zginęło. Tywin został zastrzelony z kuszy tak jak jego ludzie strzelali z balkonów do ludzi Starka. Bolton zabił Robba wbijając mu sztylet, ten sam chwyt zastosował jego syn. Natomiast Freyowi zostało poderżnięte gardło, dokładnie tak samo jak Catelyn Stark. To się nazywa mistrzowskie planowanie.      

Pozornie najgorszym elementem finału był wątek Sama, który nie przyniósł nowych informacji. Tak, mój ulubieniec powrócił, ale jego scena podobała mi się z kilku powodów. Pominę tylko absurdalnie nieudolnych żołnierzy jego ojca, którzy go nie odnaleźli i już przechodzę do Cytadeli. Miasto z zewnątrz wygląda olśniewająco, przypomina swoją architekturą trochę starożytny Rzym, niestety poza jedną panoramą z oddali nie można się nim zachwycać. Szybko następuje rozmowa z urzędnikiem, która pozwala trochę rozluźnić sytuację po ciężkim początku, a potem kolejny fenomenalny widok biblioteki z tysiącami książek na łańcuchach i mechanizmem przypominającym kometę z czołówki. I tutaj dwie ważne uwagi związane z tym wątkiem. Ten sezon jest mocno feministyczny, kobiety przesuwają się powoli na pierwszy plan i odgrywają zwiększoną rolę w Westeros. Nie dotarło to jeszcze do uczonych mężów z Cytadeli, Goździk ma zakaz wejścia. Pokazanie biblioteki, skarbnicy wiedzy tego świata to też kapitalny kontrast dla brutalności scen w Królewskiej Przystani. Brutalność, okrucieństwo i wojny, świat pełen przemocy, ale to było przypomnienie, że ma on również bogatą historię i kulturę, zło nie jest jego nadrzędną cechą, a chwilowo wysunęło się na pierwszy plan. Ludzie z Westeros mają dużo więcej do zaoferowania niż sprawianie bólu innym.

Wizyta w Wintefell to znowu kilka ważnych scen. Pierw Devos konfrontuje się z Melisandre oskarżając ją o morderstwo Sheeren. Co robi Jon? Skazuje na banicję i wypędza z Północy. Czy zdał sobie sprawę, że w przyszłości może mu się przydać i zawiesił na chwilę swoje zasady moralne, które przysporzyły mu i ojcu tyle kłopotów? Jasne, grozi jej śmiercią jeśli wróci, ale może to być sposób by trochę uspokoić Davosa. Wyjaśnienie może też być inne - jest jej wdzięczny za przywrócenie do życia i nie jest teraz w stanie jej zabić jakby był jej coś winien. Ja tylko czekam gdy ona wróci. Przecież to musi nastąpić. Co zrobi po drodze? Obstawiam, że spotka Dondariona i Ogara, którzy są przekonani, że mają jakieś przeznaczenie. Może też trafić na Aryę, przewidziała, że spotkają się ponownie, a teraz obie są w drodze.  

Cieszy mnie brak spięć u Starków. Sansa przeprasza brata za zachowanie wiedzy o pomocy Arynów, a on nie żywi urazy. Jest miedzy nimi delikatne napięcie, ale ufają sobie, są niczym brat i siostra. I to jest fajne, takie zaufanie w tym serialu to coś niespotykanego. I może w przyszłości się to zmieni, może nie, ale niech jak najdłużej pozostaną jednością. Jak mawiał Eddard, wtedy gdy przychodzi zima, wataha musi się wspierać, tylko razem można przetrwać. Najwyższy czas by jego dzieci podążali za jego mądrością.

W Winterfell doszło również do spotkania Sansy z Peterem, który oferuje jej małżeństwo. I znowu, scena ta jest odniesieniem do ich spotkania sprzed dwóch sezonów gdy on wyznaje jej miłość i ją całuje. Tu mówi to samo, ale ona nie daje mu okazji na pocałunek, odchodzi od niego. Nie jest tym samym niewinnym stworzeniem, jest gotowa decydować o własnej przyszłości. Jeszcze nim nie manipuluje, zachowuje się bezpośrednio, ale nie jest bezradna.

Bezradny jest za to Jon. Gdy mówi o zbliżającej się Wielkiej Wojnie jego ludzie nie chcą walczyć, mają tego dość. Nie chcą mu nawet złożyć hołdu, a on nawet nie wie jak do tego doprowadzić. Pomaga mu Lady Mormont, która ich do tego przekonuje. Jest teoria, że to Sansa ją do tego namówiła o cym świadczy wymiana spojrzeń, ale dla mnie to trochę zbyt naciągana. Chodzi raczej o to by pokazać, że Jon bez swoich ludzi jest nikim. Mowa jest przekonująca i zostaje obwołany Królem Północy (kolejnym). Niby bękart, ale płynie w nim krew Neda. I tutaj mnie zastanawia trochę zachowanie Sansy. Jej emocję to mieszanka dumy i zazdrości.

No prawie jest synem Neda. Wreszcie został to potwierdzono, że w Wieży Radości jego siostra urodziła dziecko, prawdopodobnie bękarta Rheagara i poprosiła Eddarda o ochronę. Zbliżenie na dziecko i przejście na Jona. To nie pozostawia żadnych wątpliwości. Syn Lodu i Ognia i kuzyn Daenerys. Ta scena była akurat czymś oczywistym, potwierdzeniem teorii krążących od lat. Musiała w końcu się pojawić i nie mogła zaszokować.

Sceny w Dorne zazwyczaj nudziły. Teraz wystarczyło dać Lady Olennę w żałobie i napisać kilka sarkastycznych wypowiedzi w kierunku Żmijowych Bękarcić bym mógł się zachwycać. Bo jak się nie zachwycać Królową Cierni? I ten sojusz! Zakulisowa gra Varysa, nawiązania relacji politycznych z Wysogrodem i Dorne dało wsparcie dla Daenerys. Chociaż czy Highgarden i Dorne nie dałyby sobie same rady z Lannisterami? Powinni, przecież to na ich sile opierała się ich władzę.

Scena pożegnania Daario z Daenerys mnie nie ruszyła. Oczekiwałem trochę jego wybuchu złości, ale obyło się bez tego. Obie strony wykazały się raczej zrozumieniem. O wiele lepsza była potem jej rozmowa z Tyrionem. Kolejne świetne paralele! Ona mówi, że nic nie czuła żegnając Daario, była znudzona ich rozmową, zero uczucia. Przecież to jak Cersei na Żelaznym Tronie. Pozbawiona uczuć, robi co trzeba. Te kobiety są niebezpiecznie do siebie podobne. Natomiast słowa Tyriona, gdy mówi że dzięki Daenerys znalazł sens swojego życia to kalka wypowiedzi Joraha do niej, że nie może bez niej żyć.

Teraz o najważniejszej scenie kończącej odcinek, czymś na co czekałem od lat i trochę powątpiewałem w jej nadejście. Dany wraz z całą swoją potęgą wyruszyła do Westeros. Dothrakowie i Nieskalani na statkach, powiewające żagle z godłem Targarynów i majestatyczne smoki w powietrzu.  Jednym słowem - epickie. Inwazja zapowiada się niesamowicie. Nieobliczalna khalasary, potężna armia, dwie kobiety które muszą ze sobą walczyć i Jon Snow na Północy oczekujący na groźniejszego przeciwnika. Kolejny sezon już działa na wyobraźnie.

Jeszcze małe wspomnienie o feministycznym akcencie i trzech głównych aktorkach gry o tron. Sezon zaczął się z uciekającą Sansę, upokorzoną Cersei i więzioną przez dothraków Daenerys. Jak zakończył wszyscy dobrze widzimy. Z kobietami u władzy, lub bezpośrednio na nią wpływającymi. I pomyśleć, że serial był oskarżany o seksizm. On chciał jednak coś pokazać. Jeszcze za bardzo nie wiem co, ale już mam parę pomysłów. Że kobiety mogą być tak samo okrutne jak mężczyźni? Kobieta jest równie zdolna do sprawowania władzy, a płeć jest drugorzędnym czynnikiem? A może to kobiety są naturalnymi przywódcami i gdy stare rządy zawiodły czas by one przejęły władzę. 

Do końca serialu prawdopodobnie zostało tylko 13 odcinków i teraz mi trochę szkoda. Wolałbym z dwa pełne sezony, a stacja HBO pewnie jeszcze więcej. Teraz gdy są w kryzysie pewnie trwają ostre negocjację na jak długo ma wrócić Gra o Tron. Lombardo mówi kiedyś o 10 sezonach, a Benioff i Weiss twierdzą, że wystarczy spójna historia rozpisana na 13 odcinków. Znają koniec i chcą go opowiedzieć bez niepotrzebnych fillerów. Pewnie skończy się na kompromisie. Jeden krótszy sezon i potem 12 odcinków rozbitych na połowę z bardzo długą przerwą? Ja bym obstawiał coś takiego. Należy też pamiętać o efektach specjalnych, które wymagają czasu. Mamy wielkie armię, smoki i apetyt na coś epickiego, to kosztuje i zajmuje czas. Już ten sezon był opóźniony o 2 tygodnie w stosunku do poprzedniego. Obawiam się, że następny zadebiutuje jeszcze później. Nie martwię się o jakość. Brak książki którą mogliby się inspirować wyraźnie pobudził kreatywność Benioffa i Weissa, a do zakończenia historii jeszcze bardziej się powinni przyłożyć.

Inne:
- wilkor wrócił do Winterfell w czołówce serialu, wreszcie!
- link do Light of the Seven. U mnie już na playlistach, przepiękny utwór. 
- pierwsze momenty to pokazanie jak ubierają się postacie, zbliżenia na ubranie i wyczekiwanie, idealne budowanie napięcia na samym początku. Miguel Sapochnik to perfekcjonista, który potrafi pokazać z rozmachem bitwę jak i skupić się na detalach. 
- Tommen ginie wyskakując przez okno, odwołanie do tego co spotkała Brana? Tutaj winna jest Cersei, a tam Jamie. Tam winna była miłość, a tutaj własna arogancja. 
- czarny strój Cersei z bogatymi zdobieniami na ramionach (które podczas koronacji zmieniają się w prawie że bojowe naramienniki), łańcuchem je łączącym i wysokim kołnierzem jest przepiękny. Wygląda w nim niczym bogini zemsty. Co za kontrast w porównaniu do jej losu z S05. 
- wielki dzwon, który wylatuje z septu trafia w ulicę którą Cersei spacerowała nago, a Unela krzyczała shame i wymachiwała swoim dzwoneczkiem. Kolejne piękne nawiązanie. 
- moment gdy Walder mówi o zabici i pokonaniu Starków w tle pojawia się Arya z cudzą maska. Nice touch! 
- fragment eksplozji septu został już użyty w scenie z wizjami Branna pół sezonu temu. Chylę czoła przed takim planowaniem. 
- Jamie raz uratował miasto przed spaleniem, ironicznie jego siostra zrobiła to czego Szalony Król nie mógł. Przerażenie w jego oczach bezcenne. 
- Benjen zostawił Mere i Brana pod drzewem i odjechał na swoim koniu. Jak ona biedna ma go zanieść na południe? Mógł im chociaż wierzchowca zostawić.  
- potwierdzono, że Mur to nie tylko budowla, ale też zaklęcia niepozwalające przejść White Walkers. Czy naznaczony przez Nights King'a Brann po przejściu na południe zniesie zaklęcie jak stało się to z drzewem w którym trenował by zostać Trójoką Wroną? 
- Varys zna teleportację lub podróżuje kominkami przy użyciu proszka fiuu. W tym odcinku pokazał się w Dorne, a potem zaraz z Daenerys i Tyrionem płynął do Westeros. 
- gra emocji na twarzy Tyriona gdy otrzymuje od Dany przypinkę oznaczającą rolę Namiestnika, kapitalna! 
- i na koniec wideo zza kulis, które polecam.  
- z głównych bohaterów w finale nie pojawiła się tylko (?) Brianne. Coś długo wraca do swojej pani. A tak liczyłem na krótką scenę z Tormundem.

OCENA 6/6

Power Rangers S16E02 Welcome To The Jungle (2)
Po czterech miesiącach wracam do Jungle Fury. Czemu dopiero teraz? Pewnie dlatego, że pilot sezonu mnie troszkę rozczarował po znakomitym RPM oczekiwałem czegoś więcej. Przez ten czas zapomniałem już co mi się nie podobało, a w pamięci zostały pozytywy. Do tego doszedł hype na nadchodzący film Power Rangers i bardzo fajne komiksy. Zwyczajnie potrzebowałem więcej Power Rangers w swoim życiu. I dobrze zrobiłem ponieważ odcinek oglądało mi się bardzo dobrze.

Coraz bardziej lubię koncept sezonu. Wojownicy pracujący w pizzerii z ekscentrycznym mentorem i duchy zwierząt pomagające w walce. Dzięki temu pierwszemu ilość komicznych sytuacji jest ogromna. Choćby zabawne ugniatanie ciasta przypominające trening walki. Lub RJ oglądający walkę Rangersów i zajadający się przy tym chipsami. To drugie daje efektowne walki. Wojownicy dostali też bronie, kij bo, pałki tonfa i nunchaku co jeszcze dodaje trochę efektowności przez co patrzy się na to z przyjemnością. Pierwszy raz przyzwano zordy i zdumiał mnie dynamizm tej walki, jakby  to był zwykły wojownik, Megazord skacze, wije się i zadaje skomplikowane ciosy. To jest trochę dziwne. Tak jak ruchy wojowników w wspólnym kokpicie ponieważ sterowanie wygląda jak jagerów z Pacific Rim. Jednak najbardziej podczas walki podobał mi się komentator z sarkastycznymi uwagami. Tego to ja się nie spodziewałem.

Odcinek miał pozytywne przesłanie. Trening pozwala osiągnąć wyznaczony cel, pomoc przyjaciół jest kluczowa i zjednoczeni bohaterowie są w stanie osiągnąć więcej niż pojedynczo, trzeba tylko w siebie uwierzyć. Banalne, ale poprowadzone bardzo przyjemnie. Zwłaszcza pomoc Theo udzielona Cesyemu podczas jego treningów.  

Na razie historia jest dość prosta, zły nie robi niczego konkretnego, a zagrożenie nie jest jeszcze straszne. Jednak potencjał z złymi jest. Mnie jednak bardziej ciekawi jak pójdzie prowadzenie pizzeri.

OCENA 4.5/6

niedziela, 26 czerwca 2016

Serialowe podsumowanie tygodnia #190 [13.06.2016 - 26.06.2016]

SPOILERY

Alias S02E16 Firebomb
Doskonałe proporcję między akcją, osobistymi momentami, chwilami dla drugoplanowych postaci i większą intrygę. Takie Alias chcę oglądać. Nie przytłoczone przez związek Syd/Michael, ale dające równe szansę całej obsadzie, nawet jeśli ma to być jedna acz znacząca scena dla kogoś z drugiego planu. Tutaj zabłysnął Marshall dzięki któremu kilkukrotnie można się było pośmiać. Will również się rozwija, konsekwentnie stawia kroki swojej kariery w CIA, a ja mocno przyklaskuje temu wątkowi. Mam słabość do oglądania analityków, co jest zasługą m.in. Rubicon. Cieszy mnie jak jest prowadzony Dixon, czuć, że jest istotą ludzką z własną historią, targany wątpliwościami. Pełnoprawny bohater, a nie narzędzia napędzające postać Syd. Przyparty do muru wrócił do pracy, zrozumiał czemu Sidney go "zdradziła" i prawdopodobnie zaryzykował swoje małżeństwo. Dużo, a nie dostał wiele czasu na ekranie.

Akcja w odcinku była porywająca. Nie jest to poziom współczesnych seriali, nawet tych The CW, ale pościg w Szwajcarii czy zakradanie się w Afgańskiej bazie terrorystów oglądało się wyśmienici, głównie za sprawą pobudzającej muzyki. Dla równowagi ważną rolę odegrały momenty wyciszenia jak oglądanie zwęglonych zwłok w kościele przytłaczającym swoim majestatem co stworzyło niemalże mistyczny nastrój sceny i odniesienie Sydney do Apokalipsy było jak najbardziej adekwatne.

Jeśli chodzi o główny wątek to powoli posuwa się sprawa artefaktów Rambaldiego. Sloan zdobył kolejny element układanki i zapewnia, że chodzi o coś wielkiego. Wielka tajemnica działa na wyobraźnie. Jednak jeszcze ciekawiej u Syd. Każda kolejna scena z Fake Francine ma w sobie sporo napięcia i widać ewidentne różnicę w grze aktorki.

Inne:
- pierw Sloan nosi maskę, a potem Sydney przybiera twarz staruszki. Fajny zabieg, zbliżający te postacie.
- ej, czemu nie było Christiana Slatera skoro jego wątek się jeszcze nie skończył?
- jakie ładne ujęcia i montaż podczas sceny tortur Sydney. Oświetlona bohaterka przywiązana do krzesła, otaczająca ciemność i cięcia gdy gasło światło.

OCENA 5/6

Alias S02E17 A Dark Turn
Odcinek skonstruowany w okół trzech związków miłosnych? Może i brzmi zniechęcająco, ale było wręcz przeciwnie. Trzy powiązane ze sobą pary, każda z jakąś tajemnicą, która mocno wpływa na całą fabułę jak i partnera.

Na początku o Sydney i Voughnie. Irytowało mnie, że tak wcześnie rzucono tajemnicę, która miała ich poróżnić. Ponadto kwestionowanie lojalności Michaela było trochę bez sensu dla fabuły i zbyt naciągane. Na szczęście emocjonalnie odpowiednie wpłynęło to na Sydney. Prawda okazała się prozaiczna - szukał informacji o Irynie, dowodów, że kłamie. I nic nie znalazł.

Ładnie to korespondowało z wątkiem Irina/Jack. Stare małżeństwo, które ponownie odkrywa miłość, wraca do uczucia za którym tęskni. Tylko czy do końca można jej ufać? Czy Jack dałby się jeszcze raz oszukać? Świetnie prowadzona niepewność, aż do ostatnich minut. Bristow popełnił ten sam błąd za który przyjdzie mu zapłacić. Irina zdradziła i wydaje się, że od początku pracowała z Sloanem. Tylko czy ma to sens? Ile osiągnęła w uwięzieniu i czy nie był to przerost formy nad treścią?

Równie ważną rolę odegrał Will. Wpadł w matnię, wydaje mu się, że dręczą go koszmary, a tak na prawdę Fake Francine poprzez hipnozę wyciąga z niego tajne informację i to on staje się nieświadomym zdrajcą  odcinka. Trochę naiwne. Pokazuje jednak jak praca w CIA niszczy kolejne życia, jak ciężko się z niej wyrwać.

OCENA 4.5/6

Alias S02E18 Truth Takes Time
Odcinek zaczął się efektownym flashforwardem - strzelanina między Sydney i Iriną gdzie wydawałoby się ta druga dostała kulkę. Szkoda, że reszta odcinka nie dorównała wstępowi. Było tutaj zaskakująco wiele dłużyzn, humor nie działał, a baza genetyczna, którą źli chcieli zdobyć wydawała się zbytecznym McGuffinem. Najważniejsze rzeczy dotykały Emily i miłości do Sloana przez co odcinek wyszedł niezwykle melodramatycznie. Wielka miłość dla której warto porzucić swoje życie i ostateczna śmierć obok ukochanego. Nie takie Alias chcę oglądać. Bardziej podobały mi się sceny Emily/Sydney, pełne stonowanych emocji i poczucia zdrady odczuwalnego u tych dwóch kobiet.

Końcówka odrobinkę zaskoczyła. Sydney dostaję wiadomość od matki, tytuł odcinka. Czyżby to oznaczało, że ona jednak nie zdradziła? Już mam powoli dość tej zabawy w kotka i myszkę. Oby jej story arc zakończył się w finale sezonu.

OCENA 4/6

Alias S02E19 Endgame
Kolejny odcinek poświęcony szpiegowskim związkom i znowu wyszło znakomicie. Tym razem jednak nie o Sydney chodziło. Pierw poruszono zdradę Jacka i na zasadzie podobieństw i kontrastów zbudowano wątek Caplanów. Ona okazała się rosyjskim szpiegiem i niczym Derevko wyszła za Slatera. Jack widzi w niej odbicie swojej żony i nie wierzy w jej dobre intensję co prowokuje samotną misję Sydney. Niesłusznie, nie każdy tego typu związek opiera się wyłącznie na kłamstwie. Jakby tego było mało pan Caplan pracuje dla NSA i wie o tajnej roli swojej żony. Wszystko się kończy dobrze i mi to pasuje.

Jednak nie wszystkie wątki mogą mieć happy end. Dixon podłamał się po zabiciu Emily i postanawia zrezygnować z pracy w terenie. Dzięki wsparciu własnej żony do tego nie dochodzi, ona w końcu zrozumiała czymś jest jego praca i ją akceptuje. Po czym ginie w wyniku zemsty Sloana na oczach męża. Wybuchowa końcówka wpływająca na główne postacie.

W międzyczasie trafiła się świetne sceny w country barze w Moskwie oraz Sydney udającą dziewczynę z bractwa studenckiego. Drgnął też wątek Fake Francine. To ona zabiła żonę Dixona i wykorzystała Willa by włamać się do danych CIA, co zostało wyśledzono. Czuć, że zbliża się finał.

OCENA 4.5/6

Alias S02E20 Countdown
Nie zawsze cieszy mnie oglądanie odcinka zaczynającego się od flashforwarda. Zwłaszcza gdy scenarzyści są zachowawczy i chcą tylko w taki sposób szokować. Tutaj tak nie było, był on w pełni uzasadniony. Pokazano Dixona grożącego zdetonowanie C4 co doprowadziło by do jego i Sydney śmierci. Potem cofnięto się do pogrzebu żony i pokazano jego długą drogę radzenia sobie z żałobą i własnymi słabościami. Jego powolne załamywanie się i na końcu triumfalne odrodzenia. Przy okazji pokazano zaufanie jakie odrodziło się między nim, a Sydney. Podobał mi się ten wątek.

Podoba mi się pomysł na dziewczynę dla Marshalla. Czemu by nie? Wszyscy romansują może i on. Tym bardziej, że przyda mu się jakiś osobisty wątek, choćby najprostszy. Nie podobała mi się za to wyprawa Sloana do Tybetu. Wyglądało to jak człowiek szukający odkupienia udający się na duchową wędrówkę. Na szczęście szybko to naprawiono. Pojawił się tajemniczy mnich, który namówi go na poszukiwanie artefaktów Rambaldiego, a teraz daje mu kolejne wskazówki.

Gdy nie to jak ważne są tutaj postacie na początku pewnie napisałbym o tytułowym odliczaniu. Odkryto kolejną przepowiednię Rambladiego, która ma się spełnić za 42h i trzeba ją powstrzymać. Tajemniczy artefakt do zdobycia i uciekający czas. Mogłoby być więcej napięcia, ale sam pomysł ciekawił. I ładnie skonstruowano końcówkę gdzie w tym samym momencie rząd USA zdobywa sztuczne serce, a Sloan dostaje dodatkowe zapiski dotyczące Rambaldiego. Które z tych wydarzeń ma doprowadzić do krwawych wydarzeń?

Jeszcze o castingach. Danny Trejo płatnym zabójcą, Jonathan Banks dyrektorem NSA i David Carradine tybetańskim mnichem. Wszystko to w jednym odcinku. Oglądanie tak znanych nazwisk to sama przyjemność.

OCENA 4.5/6

Alias S02E21 Second Double
Pierwsza część finału odrobinę rozczarowała. Była ewidentnym wstępem do czegoś większego. Czegoś co nastąpi w przyszłym odcinku. Nie znaczy to, że odcinek był pozbawiony istotnych scen. O nie, tego było dużo. Cały wątek Willa jako zdrajcy strasznie mi się podoba i to jak był budowany przez cały sezon. To jak jest zaszczuty i ufa nieodpowiednim osobą, a osoba która może go uratować jest szantażowana. Sceny gdzie aktorzy mogli się wykazać to momenty gdzie Will próbuje sobie coś przypomnieć z przyszłości, ale nie potrafi. Rozczarowanie, ale ciągle wiara w przyjaciela Sydney i złość Dixona. Jest jeszcze końcówka gdzie Fake Francine go ratuje.

Niestety u innych bohaterów nie działo się zbyt wiele. Spięcia Kandella z Jackem to coś do czego przywykłem. Trochę zaskoczyła mnie rozmowa Sloana z Jackem, ale z tego nic jeszcze nie wynikło. I tyle. Z fajnych rzeczy była jeszcze wizyta w niemieckim klubie BDSM i Michael udający pijanego. Tyle.

OCENA 4/6

Alias S02E22 The Telling
Co za odcinek! Zresztą, tego właśnie się spodziewałem po serialu Abramsa. Emocji pełną gębą, akcji i cliffhangera zrywającego kapcie z nóg. Jak to dobrze, że już zaraz mogę włączyć następny odcinek i chłonąć historię, a nie czekać w niepewności 3 miesiące i czytać strzępy informacji. Albo szkoda. Oglądanie Alias na bieżąco musiało być świetnym przeżyciem.

Odcinek był perfekcyjnie skonstruowany, dobre kino sensacyjne napakowane akcją i jej zwrotami. Nie było nawet chwili na nudę, a spokojniejsze sceny miały zazwyczaj mocne zakończenie. Nie można było też być pewnym tego co się widzi. Serial przez całą swoją emisję bawi się pozorami i podwójną grą. Czy Syd może w końcu zaufać matce? Czy Irina mówi prawdę? Do końca tego nie wiadomo. Wiadomo, że czuję ból z powodu krzywd jakie wyrządziła córce. Świetnie zagrane! Gra aktorska zawsze była mocnym elementem serialu.

Najwięcej frajdy sprawiły mi sceny akcji. Pierw porwanie Jacka. Niezbyt efektowne, ale napędzające dalszą część odcinka. Potem najazd na wieżowiec, w którym znajduje się Sloan. Dużo strzelania i imponująca (chociaż czuć 13 lat na karku) scena skoku z dachu. I wreszcie starcie Sydney z Fake Francine. Co to było za starcie! Pierw odkrycie jej tożsamości przez Willa i nóż w brzuch w nagrodę. I potem Sydney dostaje wiadomość i się zaczyna. Efektowna choreografia, męczące się kobiety, poczucie siły każdego ciosu i stopniowo niszczona scenografia. Plus muzyka, raz zwiększająca dynamizm sceny swoim szaleńczym tempem, by zaraz całkowicie zamilknąć w celu zbudowania jeszcze większego napięcia. Perfekcja.

Rambaldi w końcówce sezonu odegrał dużą rolę. Pogoń za artefaktami i napędzanie akcji kolejnych odcinków. Po co? Wciąż nie wiadomo. Sloan złożył tajemniczą machinę (Doomsday Machine?) i tyle wiadomo. Wrócił też motyw Syd jako wybrańca z przepowiedni. Nie wiem o co chodzi i mi się to podoba. Widzę też jak bardzo Alias jest podobne do Fringe pod wieloma względami. Boje się jednak, że ten wątek pójdzie teraz na drugi plan.

Z powodu cliffhangera. Tak się kończy sezony, proszę państwa! W sposób szokujący, redefiniujący serial i nadający widoczny kierunek następnej serii. Ostatnie 5 minut było zaskakujące. Po walce z Fake Francine Sydney budzi się w Hong Kongu, kontaktuje z CIA i dowiaduje, że od tamtych wydarzeń minęły 2 lat. Przeskok w czasie i wymazanie pamięci głównej bohaterki. Nieźle! Jakie to zmiany przyniesie? Obstawiam flashbacki Sydney, nieufność wobec niej i przetasowania w CIA. Może Sark będzie teraz dla nich pracował? W końcu mówił, że jego lojalność jest chwiejna. Tylko związku Voughna i Sydney szkoda i boję się tej dramy związanej z jego małżeństwem.

OCENA 5.5/6

Alias S03E01 The Two
Co za wspaniała gra Jennifer Garner! Pełna gama emocji na twarzy, szok, ból, niedowierzanie, zawziętość, złość i radość. I to nie w jednej czy dwóch scenach, ale przez cały odcinek miała sceny gdzie mogła się wykazać, co robiła znakomicie. Od pierwszej rozmowy z Voughnem, przez spotkanie z Dixonem i ojcem, aż po konfrontację z Sloanem i tyradę którą wygłosiła Michaelowi na końcu. Patrzyłem na nią w niemym podziwie. Pani Gerner, niech pani jak najszybciej wróci do telewizji!

Ten odcinek był w całości z perspektywy Syd. Dynamiczny, skakał od jednej do drugiej sceny, zarzucał widza informacjami o statusie quo i serwował przyzwoitą akcję. Widzę tutaj nawet lekką poprawę, ale to może być efekt premiery sezonu. Mi się najbardziej podobała odkrywanie nowego świata. Sloan jako konsultant CIA, Marshall spodziewający się dziecka (!) i Dixon nowym przełożonym. Sporo się zmieniło.

Większa intryga mi się podoba. Trochę szkoda, że porzucono wątek Rambladiego i to w dziwaczny sposób. Sloan usłyszał słowo "Peace" i walczy o pokój na świecie. Mam nadzieje, że są plany w planach. Intrygująco zapowiada się odkrywanie życia Syd i tego co robiła przez ostatnie dwa lata. Tylko żeby serial nie trzymał zbyt długo w tajemnicy.

Bradley Cooper wyleciał z głównej obsady. Tak jak matka Syd i Francine. Zamiast nich Melissa George i Greg Grunberg. Szkoda Willa, ale wstępnie jestem na tak.

OCENA 5/6

Alias S03E02 Succession
Jestem już trochę przytłoczony ilością Syd w tych dwóch odcinkach. Rozumiem, główna bohaterka i trzeba się na niej skupić wprowadzając w nowy świat. Tylko, że serial słynął z bogatej obsady drugoplanowej i z chęcią pooglądałbym oddzielne wątki. Sam Jack to mało.

Odcinek miał efektowny początek, potem tempo trochę siadło. Ciężko było wymyślić coś lepszego niż porwanie windy z dwoma agentami CIA śmigłowcem. Potem trafiła się jeszcze strzelanina i ciekawy twist z Starkem. On jest dziedzicem Romanowów, a jego ojciec został zamordowany przez Sydney z wypranym mózgiem. Powoli się wszystko zagęszcza.

Pojawiła się Melissa George i niestety, tak jak przypuszczałem, okazała się żoną Michaela. Wygląda pięknie, ale już mnie irytuje ten wątek. Tym bardziej, że serial robi wszystko by ją znienawidzić. Voughn wraca do pracy, a ona będzie szukać zabójcy ojca Sarka.

OCENA 4/6

Alias S03E03 Reunion
Ostatnio męczyła mnie Sydney, teraz trójkąt miłosny. Lubię Melissę George, jest śliczna i ten akcent. Nawet podoba mi się jej postać. Jednak denerwuje mnie w scenach z Sydney. Nie jest to wina postaci, a scenariusza. Tak wiem, Michael + Sydney = wielka miłość, ale nie chciałbym żeby do siebie wracali. Krzyżyk na drogę i niech każdy z osobna buduje lepszą przyszłość. Nie mogę jednak zaprzeczyć, że wciąż czuć chemię miedzy Syd i Michael, świetnie się rozumieją i razem współpracują. Tylko gdyby nie ta zazdrość. O wiele lepiej ogląda mi się przyjacielskie sceny Syd z Weissem.

Odcinek zaczął się spektakularnie, od spadającej satelity w centrum Moskwy. Fabułka była wciągająca, dużo lokacji i pojawił się Sark. Udanie też prowadzono dwa wątki, które miały swoje momentum w finale przez co końcówka była pełna napięcia. Ogólnie całość oglądało się świetnie, a byłoby lepiej gdyby nie wspomniany wyżej wątek.

OCENA 4.5/6

Game of Thrones S06E09 Battle of the Bastards
Co tu dużo pisać, wielka bitwa bękartów nie zawiodła. Gra o Tron przesuwa granicę tego co można pokazać w telewizji. Rozmach na niespotykaną skalę i epickie starcie z udziałem setek statystów, dziesiątek koni i sztucznych ciał. To właśnie starcie między armią Starków i Boltona było w centrum odcinka. Wielkie widowisko, które pozwoliło poczuć skalę wydarzeń. Wielkie, długie i zróżnicowane. To nie było prostę tłuczenie się rycerzy. To był Szeregowiec Ryan kina fantastycznego. Trud walki był namacalny, można było się poczuć jak na polu bitwy. Zwłaszcza podczas szarży konnicy. Lub gdy kamera tpp na jednym ujęciu śledziła Jona Snowa. Lub gdy wykopywał się spod starty ciał. To był piękny spektakl, który nawet na chwilę się nie nudził. Gdzie można się było przejąć losami bitwy i postaciami. Warto było przemęczyć ostatni odcinek by zobaczyć coś takiego.

Zaskakujące, ale to nie była jedyna batalistyczna scena odcinka. Na samym początku pokazano oblężenie Meereen i to jak się skończyło. Danka użyła swoich atomówek i z grzbietu smoka zniszczyła oblegającą flotę. Co za panorama miasta, co za poczucie satysfakcji z kolejnego wielkiego zwycięstwa. Świetne momenty.

Sceny walki scenami walki, ale to jest serial o postaciach. I długo się zastanawiałem jak ocenić ich zachowanie w tym odcinku. Z początku byłem rozczarowany i narzekałem jednak po dłuższym zastanowieniu wszystko ma jak najbardziej sens. Pokazano to kim staje się Jon i Sansa i kogo coraz bardziej przypominają, jak ich wady wysuwają się na pierwszy plan. On jest bardzo podobny do ojca. Unosi się honorem by uratować brata. Bezsensowna szarża, która mogła się zakończyć klęską. Nie używa taktyki i planu, jak jego ojciec robi co trzeba zamiast myśleć o dalekosiężnych konsekwencjach. Podczas bitwy przeżywa też drugie, tym razem symboliczne odrodzenie, podczas wykopywania się spod stosu ciał. Piękna wizualnie scena. Tylko czy będzie miała wpływ na Jona? czy przejmie rolę lidera i będzie kroczył własną ścieżka? Pobicie Ramseya niemalże na śmierć może być jego pierwszym krokiem ku kreowaniu własnej tożsamości.

O wiele ciekawiej wypada Sansa. Ma za złe bratu, że nie pyta jej o zdanie. Nie zna się na taktyce i strategii, ale rozumie jak Ramsey myśli, mogłaby pomóc planować bitwę. W międzyczasie toczy własną grę, a serial pokazuje jak bardzo się zmieniła. I upodobniła do swoich oprawców. Jak Littelfinger prowadzi długą grę. Rozumie, że Rickon już jest martwy, pogodziła się z jego śmiercią i próbują ją w jakiś sposób wykorzystać. Nie mówi też Jonowi o posiłkach o jakie poprosiła Dolinę. To mogłoby uratować tysiące ludzi i cała bitwa miałaby inny przebieg. Ona to jednak zostawia dla siebie, korzysta z tego w inny sposób, może nawet planuje użyć konnicy w krytycznym momencie. Setki giną w koniecznym poświęceniu, ale ostatecznie Starkowie triumfują. Przy czym rysuje się między nimi masywna wyrwa. Sansa ma też coś z Ramseya, który przecież mówi, że na zawsze pozostanie częścią niej. Ona go skazuje na śmierć, pożarcie przez własne psy. Coś czego nauczyła się od niego. Mrok, który ją zaczął otaczać podkreślają dwa momenty. To gdy psy rzucają się na Ramseya ona zaczyna odwracać głowę, po czym zafascynowana znowu na niego patrzy. Oraz ten delikatny uśmiech, który pojawia się na jej twarzy gdy scena dobiega końca, a ona odchodzi z satysfakcją. Może i nie na taki rozwój postaci liczyłem, ale podoba mi się on.

Nie spodziewałem się tak szybkiego przybycia Theona i Yary do Meereen. Widzimy ich na audiencji u Daenerys gdy proszą o niepodległość Wysp w zamian za pomoc. I to jest ciekawa sprawa z kilku powodów. Yara i Dany od razu przypadają sobie do gustu, dwie silne kobiety dyskutujące o przyszłości swoich ludzi. Theon zaś może znowu spotkać się z Tyrionem i przyznaje zwierzchnictwo swojej siostry. Szkoda, że go tak mało w tym sezonie! Jednak najciekawiej wypada sprawa polityki. Yara się zgadza, że Żelaźni Ludzie przestaną łupić inne kraje. Tylko czy jest na to szansa? Zgodnie z ich dywizom rodową "oni nie sieją". Wg. mnie ona dobrze zdaje sobie z tego sprawę i wykorzystuje Dankę. Toczy bardzo niebezpieczną grę.

Inne:
- polecam 10 minutowy materiał zza kulis kręcenia bitwy. Niesamowite.
- niestety budżet odcinka jest nieznany, ale z ciekawostek wiadomo, że sama bitwa była kręcona 20 parę dni natomiast sama scena gdy Jon okładał Ramseya cały dzień.
- RIP Wun-Wun. Ostatni gigant zmarł w heroicznym szturmie na Winterfell. Śmierć Rickona nie ruszyła wcale. Trochę szkoda, że całe rodzeństwo nie zjednoczy się w Winterfell, ale nie oszukajmy się, najmłodszy Stark nie był pełnoprawną postacią.
- orły przesądziły o losie bitwy, prawie jak u Tolkiena.

OCENA 6/6

Orphan Black S04E09 The Mitigation of Competition
Serial dalej zaskakuje, może w nie tak spektakularny sposób jak do tego przyzwyczaił, ale przyjemność z oglądania wciąż jest wysoka. Najlepiej wypadła podwójna gra Rachel. Jej pełne napięcia spotkanie z Sarah, a potem pytanie o jej prawdziwy cel. Zdradzi klony czy nie? Jak daleko jest się w stanie posunąć? Ten wątek był budowany cały odcinek by na końcu można było odetchnąć z ulgą. Jest po stronie klonów, Evie Cho i Brightborn zostało pogrążone medialnie. Niespodziewanie szybko.

Jak zwykle przyjemnie wypadła Allison z Donnym. Napalony mąż po wyjściu z więzienia oraz modlitwa po seksie, uśmiałem się. Dramatyczniej wyszedł kryzys wiary Allison. I na końcu zjawienie się Heleny w najbardziej odpowiednim momencie. Ten serial często jest niepoważny, ale co z tego skoro wszytko zachowuje spójną, lekko odrealnioną konwencję.

Coraz więcej miejsca jest poświęcone wizją Rachel, a mnie intryguje jak to zostanie wyjaśnione. Na pewno nie profetycznymi zdolnościami po uszkodzeniu mózgu. Czyżby ktoś jej wszczepił pliki wideo w oko? Czy może połączenie sztucznego oka z mózgiem odtwarza jakieś dawno zapomniane wspomnienia?  I kim jest tajemniczy facet przypominający syberyjskiego mistyka?

OCENA 4.5/6

Orphan Black S04E10 From Dancing Mice to Psychopaths
Rzadko mi się to zdarzało w tym sezonie, ale niestety miało to miejsce właśnie tutaj. W pewnym momencie straciłem zainteresowanie wydarzeniami na ekranie. Finał sezonu, ja siedzę i patrzę bez większych emocji. Głównie to zasługa pierwszej połowy odcinka. Trochę biegania i brak konkretnych działań, jak z przeciętnego odcinka. Dobrze, że przynajmniej Krystal pojawiła się na chwilę. Potem jednak zaczęły się ujawniać kolejne piętra tej gigantycznej intrygi i jeszcze mniej było to interesujące. Rachel zdradziła, Susan zdradziła, rada Neolucji okazała się groteskowa jak z kreskówki, a finał to krwawa rzeźnia, który okazała się tanim cliffhangerem. Nie do takiego Orphan Black się przyzwyczaiłem. Najbardziej zabrakło mi jednak rodziny. Zamiast skupić się na postaciach, na sestrach, to walczono z złą korporacją. Ziew. Fajnie, że Delphine znowu spotkała się z Cosmią, a Sarah wcielała w Krystal. Zabawnie było też oglądać Helenę z Donnym w dziczy. Jednak za mało było takich scen.

Inne:
- piąty sezon będzie ostatnim i mnie to cieszy. Serial skończy opowiadać historię na własnych warunkach i nie wyciągnie kolejnego przeciwnika gdy dostanie nieoczekiwane zamówienie na więcej odcinków. 

OCENA 4/6

Person of Interest S05E11 Synecdoche
Nie często mi się to zdarza, ale zacznę od końcówki odcinka. Co za piękna scena gdy okazało się, że Maszyna ma więcej agentów, a Harper i Price pracują dla niej w Waszyngtonie i pomagają naszym bohaterom. To niesamowicie poszerza świat i daje potencjał na spin-offy, które nie powstaną. Czy Los Angeles i Seattle mają swoich herosów? Czy w Europie również jest team-machine? Niesamowicie mi się to podobało, tym bardziej, że wyciągnięto starych bohaterów.

Może i fabułka odcinka była trochę naiwna, ratowanie życia prezydenta, ale realizacyjnie było przyzwoicie i oglądanie kolejnych zwrotów akcji ciekawiło. Unikanie Secret Service, Shaw strzelająca do prezydenta czy walka z agentami. I te tajemnicze zbiegi okoliczności w tle. Wątku inwigilacji nie ruszono zbyt poważnie, to już nie raz miało miejsce. Przewinął się on kilka razy w tle, ale najważniejsze było pytanie o intencję Samarytanina. Czemu chciał śmierci prezydenta i jaki jest jego końcowy cel.

Ten odcinek to też radzenie sobie ze stratą. Rozmowy Fincha z Maszyną były przepełnione smutkiem, ale też determinacją która go napędza. Jak daleko jest w stanie się posunąć by zniszczyć Samarytanina? Fajnie wypadły też sceny z Fusco/John na cmentarzu oraz Shaw, która wciąż wierzy, że jest w symulacji, ale i tak widać po niej stratę którą odczuwa.

OCENA 5/6

Person of Interest S05E12 .EXE
Kolejny odcinek pokazujący jaką stratą jest anulowanie Person of Interest. Scenarzyści mają jeszcze mnóstwo pomysłów do opowiedzenia i teraz muszą je upychać. Choćby na podstawie projekcji alternatywnego świata można by stworzyć cały odcinek, zamiast tego były krótkie scenki rodzajowe tego jak Maszyna zmieniła życie ludzi i jak mało zmieniła życie świata. Słodko gorzki łabędzi śpiew i piękny sposób na żegnanie się z widzem i przy okazji zadanie pytania, w jaki sposób serial zmienił moje życie.

Odcinek był napakowany akcją, działo się dużo, nie tylko efektownych rzeczy, ale tych angażujących emocjonalnie. Harold wszedł na wojenną ścieżkę i nie zawahał się zabić swojego dziecka by pokonać Samarytanina. W przeciwieństwie do Greera, który zabił się by zapewnić przetrwanie swojemu bogowi. Tylko co tak na prawdę stało się w finale? Jak Harold pokonał Samarytanina? Czyżby wymazał cały internet? Działa na wyobraźnie.

Podobał mi się wątek Fusco zwłaszcza w kontraście z jego alternatywną wersją. Nawet myślałem, że serial go zabił żeby jeszcze podkręcić stawkę przed finałem serialu. Na szczęście przeżył tylko co zrobi? Zabiję agenta FBI by ratować rodzinę czy będzie podążał za swoim nowym kompasem moralnym robiąc coś głupiego? Na prawdę jestem ciekaw jak skończy on i cała reszta. Serial tak kreuję swoją opowieść, że wiarygodna jest śmierć wszystkich bohaterów.

OCENA 5/6

Person of Interest S05E13 return 0
Piękny, cudowny, idealny. Chociaż rzadko się zdarza, że finały seriali są satysfakcjonujące tutaj nie mogło być inaczej. Mówimy przecież o Person of Interest, o ludziach którzy od wielu lat doskonale orientują się co dziej się w świecie technologii, doskonale antycypują przyszłość i znają swoich widzów. Oni nie mogli zawieść i tak jak przez kilka lat dostarczali pełne emocji odcinki tak w finale jest podobnie. Tylko szkoda, że to już koniec. Widać, że mieli pomysły na więcej, pomysły których już nigdy nie zobaczę.

Finał fabularnie można bardzo łatwo podsumować - Team Machine w swojej ostatniej bitwie pokonuje Samarytanina i niszczy jego kopię. Wielka wojna dobiegła końca, niektórzy zginęli, inni żyją dalej. Słodko-gorzki koniec dla uwielbianych bohaterów. Dopełnienie historii to jedno, realizacja, dialogi i małe acz piękne momenty to coś zupełnie innego. Już początek oszałamia - postrzelony Finch na dachu nowojorskiego wieżowca prowadzi ostatni dialog z Maszyną. Wrażenie końca jest przytłaczające. Doniosłości chwili dopełniają również słowa Maszyny, która nie może sobie przypomnieć czego ważnego nauczyła się o ludziach. To wszystko to doskonała rozbiegówka uzupełniona wydawałoby się scenami z środka odcinka co podbudowuje jeszcze oczekiwania.

Całość ma konstrukcję achronologiczną gdzie małe i pozornie niezwiązane ze sobą momenty składają się na większą całość. Oglądanie flashbacka z małym chłopcem, zakrwawionego Fusco czy policjantów na miejscu wypadku zmusza do myślenia by na końcu zaskoczyć.

Serial jak zwykle miał do powiedzenia coś o ludziach. Może i bardzo banalną myśl, ale prawdziwą. Coś co nie jest oczywiste póki o tym się nie myśli. Coś o czym mogła pomyśleć Sztuczna Inteligencja oglądająca miliony śmierci rocznie. Coś co nadaje sens temu wszystkiemu, spełnia że życie jest wartościowe i nie można go ograniczyć. Śmierć nie jest końcem. Zawsze coś po nas pozostanie, ludzie których spotkaliśmy, rzeczy których dokonaliśmy, emocję które wywołaliśmy. Nigdy do końca nie umieramy. Bardzo pocieszająca myśl, która była jednym z motorów napędowych cywilizacji. Banał, którego nauczyliśmy sztuczny twór nie jest wcale banałem, a aksjomatem, myślą przewodnią i siłą napędową ludzkości.

Finały seriali mają to do siebie, że lubię sztucznie szokować, zabijać postacie dla samego efekciarstwa i bezsensownie iść na całość. Tutaj tak nie było. Jasne, obstawiałem że wszyscy mogą zginąć, ale w konwencji serialu miałoby to sens. Tutaj zginął tylko John i jak najbardziej mi to pasuje. Heroiczną śmiercią bohatera, poświęcając swoje życie zamiast Fincha. Zniszczył Samarytanina i uratował Maszynę. I to pasowało. Jego całe życie było wypełnione walką, od dziecka chciał zostać bohaterem i nim został. I ocalił to jedno życie, na którym mu najbardziej zależało - Fincha. Piękne, tym bardziej, że Finch chciał poświecić siebie by John nie musiał ginąć. Jak na przekór on dostał happy end, trafił do Włoch i Grace. Należy mu się spokojna emerytura.

Życie Fusco zmieniło się najmniej. Przeżył, chociaż serial droczył się zemną sugerując, że jednak zginie. Przeżyła też Shaw. I jakie to było piękne! Już ostatnio się zachwycałem innymi Team Machine. Teraz znowu mam powód. Dokonała zemsty za zabójstwo Root. Nawet się nie zawahała, zrobiła to co musiała, zabiła bez wyrzutów sumienia. Potem wzięła Miśka, pożegnała się z Fusco i ruszyła w drogę. Zatrzymał ją dzwonek budki telefonicznej w tym samym miejscu w którym John pierwszy raz rozmawiał z Maszyną. Serial zatoczył spektakularne koło, Nowy Jork może spać spokojnie, wciąż ktoś nad nim czuwa. Misiek, Shaw i jej ukochana pod postacią cyfrowego boga.

To był wspaniały serial, miałem z nim kilka problemów na początku, ale dzięki swojemu przewidywaniu przyszłości i umiejętnemu poruszaniu się po świecie technologii w pewnym momencie zaczął mnie zachwycać. Na przestrzeni lat stworzył bogatą mitologię, dał niezapomniane momenty (pierwszy odcinek Shaw, If-Then-Else, śmierć Carter) i zadawał trudne pytania próbując na nie odpowiedzieć bez zbytecznego moralizatorstwa. To był też ostatni wielki procedural telewizji ogólnodostępnej. Żegnaj Person of Interest, może i skończyłeś, ale na zawsze pozostaniesz w mojej pamięci.

Inne:
- może i Person of Interest się skończyło, ale Jonathan Nolan dalej siedzi w technologiczno-moralno-społecznych klimatach w produkowanym dla HBO Westworld.
- piękna muzyka w odcinki, Ramin Djawadi jak zwykle doskonałe i wcale nie żałuję, że Nolan nie zdecydował się na Hero Davida Bowie w scenie śmierci Johna.
- Jonathan Nolan zaliczył małe cameo w scenie na Time Square, jego ostatnie pożegnanie z widzami. I co to była za cena, aż mi się przypomniał zeszłoroczny Mr. Robot.
- ten odcinek to głównie ostatnia podróż Johna i Fincha, Fusco i Shaw nie mieli wielkiej roli w pokonaniu Samarytanina. I mi taki powrót do korzeni pasuje.

OCENA 6/6

wtorek, 14 czerwca 2016

Serialowe podsumowanie tygodnia #189 [06.06.2016 - 12.06.2016]

SPOILERY

 Alias S02E11 A Higher Echelon
Trochę się stęskniłem za podobnymi odcinkami, gdy Dixon i Sydney muszą razem pracować w terenie. Tym razem mieli dwie akcje, może i niezbyt spektakularne, ale z zwrotami akcji. W pierwszej Dixon krzyżuje jej plany odnośnie SD-6, a w drugiej wyjątkowo on się przebiera za DJa i Marshall ratuje Syd. Właśnie Marshall! Został porwany, grozili mu śmiercią i zamiast napisać od nowa Echelon ten dał im ponga i poinformował SD-6 gdzie się znajduje. Mój bohater! W odcinku przeszkadzał mi brak istotnych wydarzeń. Porwanie Marshalla czy superbroń dla Sloana mogły wiele zmienić, ale nic z tego już się nie liczy. Trochę szkoda. Zmieniło się tylko jedno, Jack jest uciekinierem i teraz sam będzie próbował odnaleźć zabójców Emily. Nie przepadam za tym wątkiem ,ale jest w nim coś nowego więc na plus.

OCENA 4.5/6

Alias S02E12 The Getaway
Jej, co za bizantyjska intryga związana z Emily. Sloan to geniusz zbrodni. Wykorzystał powiązania swojej ofiary z Sojuszu z Kane, prawdopodobnie wrobił ją w porwanie Emily i na koniec odcinka mógł się spotkać z swoją wydawałoby się zmarłą żoną. Przez pół sezonu serial wodził mylnymi tropami, robił z Sloana ofiarę, a tak na prawdę to on jest za wszystko odpowiedzialny. Może i niezbyt się to klei, trzeba brać tutaj dużo rzeczy na wiarę, ale podoba mi się taki zwrot akcji. Tego oczekiwałem po tym serialu i właśnie to dostaje.

W ogóle ten odcinek był bardzo dobry. Intensywny, z efektowną akcją. Zwłaszcza ta bijatyka na początku na sali kinowej podczas seansu starego kryminału narobiła dużo klimatu. Potem współpraca Jacka z żoną i ucieczka przed SD-6. Wprawdzie wszystko wraca do punkty wyjścia, ale ta droga na około była bardzo przyjemna.

Zmieniły się za to relację Sydney i Michaela. Romantyczna kolacja omal nie zakończyła się wpadką. Wreszcie ich związek gdzieś zmierza. Cieszy mnie to ponieważ czuć między nimi niesamowitą chemię. Pewnie jeszcze nie jedna tragedia trafi się po drodze, ale prędzej czy później skończą razem.

Inne:
- Marshall przynoszący podarunki za uratowanie życia, świetny. Niech najlepiej wyruszy na kolejną misję.
- Weiss wrócił! Fajnie, lubię Grega Grunberga i nie mam nic przeciwko żeby pojawiał się częściej. W ogóle przydałoby się więcej postaci na drugim planie.

OCENA 4.5/6

Alias S02E13 Phase One
Czy ja ostatnio narzekałem, że w serialu mało się zmienia? W takim razie kajam się. Ten odcinek to gamechanger, coś co powinno być puszczane jako finał sezonu, ba nie licząc ostatniej sceny tak mógł się skończyć serial. Świetne tempo, napięcie związane z demaskacją Bristowów i wybuchowa końcówka. Zniszczenie SD-6 i pocałunek Sidney z Michaelem. Nie tego się spodziewałem, ale to zalety oglądania serialu lata po premierze. Inaczej byłby on głośno reklamowany, tym bardziej, że leciał po Superbowl. Nie mam pojęcia jak teraz zmieni się Alias. Nikita sobie bardzo dobrze poradziło bo pokonaniu Sekcji tutaj też widać ogromny potencjał.

Że to będzie świetny odcinek wiedziałem już od pierwszej sceny. Sidney w seksownej czarnej bieliźnie i Back in Black AC/DC. Kapitalny początek, a potem efektowna akcja w samolocie. Jednak nie akcja była najważniejsza, a emocje u bohaterki, ten szok na twarzy Sid gdy dowiaduje się, że zostali zdekonspirowani albo gdy wyjawia Dixonowi prawdę. Chciałbym żeby Garner wróciła wreszcie do telewizji.

Ten odcinek miał też cliffhanger. Już podczas najazdu na SD-6 zacząłem szukać drugiego dna, w końcu coś im za łatwo poszło zniszczenie Sojuszu. I oczywiście było, to plan Sloana i Sarka, którzy teraz stworzą jeszcze potężniejszą organizację. Jest też morderstwo Francine i jej sobowtór mający śledzić Sid. Zagęściła się intryga.

OCENA 5/6

Alias S02E14 Double Agent
Gdy zmienia się status quo serialu można oczekiwać, że następny odcinek rozprawi się z trzęsieniem ziemi, uporządkuje zmianę i nada nowy cel. Tutaj nic takiego nie miało miejsca. Historyjka o genetycznej terapii zmieniania twarzy (co za bullshit!) i zagadka o tym kto jest prawdziwym agentem. Był jeden mocny moment, na samym początku gdy kobieta z C4 została wyrzucona z samochodu, a potem eksplodowało, ale to tyle mojego zainteresowania. Serial niby chciał stworzyć historię korespondująca z główną fabułą, romansem Syd i Michaela oraz Fake Francine, ale było to zbyt dosłowne i mało angażujące.

Inne:
- Sid odwiedziła Polskę, wreszcie. Wprawdzie tylko stacja kolejowa, kilka pociągów na krzyż i pseudo rosyjskie uniformy, ale cieszy i bawi. Szkoda, że nikt nie kaleczył naszego języka.
- jeszcze większą niespodzianką był występ Ethana Hawke'a. Oglądanie młodych gwiazd to wartość dodatnia w nadrabianiu starych seriali.

OCENA 4/6

Alias S02E15 A Free Agent
Nareszcie doczekałem się odcinku z większą ilością Dixona. Nie była to oszałamiająca ilość czasu, ale dobre i to. Pierw rozmowa z Sid gdzie wyrzuca jej, że go okłamywała tyle czasu. Świetnie zagrane poczucie zdrady. Potem była scena z żoną i odwrócenie sytuacji gdzie to on przyznaje się do kłamstwa, że nie jest pracownikiem banku, a CIA. To postawiło zdradę Sid w nowym świetle i koniec końców doprowadzi do poprawy ich relacji.

Ten odcinek to przede wszystkim powrót Sloana. Szybko ponownie stał się głównym antagonistą serialu. Wykonał telefon do Sydney gdzie grozi jej jeśli będzie go szukać, a potem bierze udział w akcji i zostaje przez nią złapany. No prawie, bo to on kontroluje sytuację. Serial jeszcze mocniej łączy te dwie postacie tylko wprowadza dla nich nową dynamikę i to mi się podoba.

OCENA 4/6

Game of Thrones S06E08 No One
Bałem się tego odcinka. Poranne przejrzenie twittera sugerowało, że jest czego. Nudny, dłużył się, bezcelowy. I coś w tym jest, ale nazywanie go najgorszym odcinkiem w historii to przesada. Mi oglądało się go zaskakująco dobrze i szybko zleciał jak na całą godzinkę. To była przysłowiowa cisza przed burzą, zarzucanie dialogami i sprawienie, że jeszcze bardziej wyczekuje się nadchodzącej bitwy. Szkoda, że brakowało w nim niezapomnianych momentów, ale scenki z moimi ulubieńcami mnie zadowoliły, a serial coraz skrupulatniej wiąże poszczególne wątki.

Zacznę od klamry odcinka. Tym razem była to Aryia. Pierw oglądanie dobrze znanej sztuki (znowu!) i momentu ze śmiercią Joffreya. Żeby jeszcze lepiej zagłębić się w sytuację Cersei i pokazać wpływ scenariusza na odbiór dzieła przez widownie. Taka postmodernistyczna zabawa z widzem. Potem było gorzej. Niepotrzebne backstory dla Lady Crane zwieńczone jej śmiercią. Za długo i bez sensu. Trochę lepiej wyszła scena akcji. Pogoń ulicami Braavos była efektowna, czuć było klimat miasta. Rozczarował mnie brak starcia Aryi i jej walki o życie. Czemu?! Sceny akcji są przynajmniej przyjemne w oglądaniu, a walka Aryi o życie to coś co chciałem obejrzeć. Na szczęście na koniec dostała fajną scenę z Waifem gdy powiedziała, że jest Starkem i wraca do domu. Na nareszcie! Czy Waif był ją na końcu rozczarowany czy dumny? Czy przygotowywał ją do tego by dała sobie radę w Westeros? Jeśli nie to cały ten wątek był bez sensu. Jeśli tak to równie ciężko go dostrzec.

Ogar jak powiedział tak zrobił, wyruszył w poszukiwanie zemsty. Dzięki temu była brutalna wyrzynka i kika fajnych momentów. Jak domaganie się brutalnej egzekucji czy stwierdzenie, że kurczaki są lepsze przy podczas ponownego spotkania z Dondarionem. I tyle. Wspomniano jeszcze o przeznaczeniu i dano nadzieje, na podróż Braterstwa bez Chorągwi na Północ. Ja po cichu liczę na Lady Stoneheart, w końcu Brianne również jest w drodze. Tylko czy to spotkanie miałoby teraz sens? Nie zdziwiłbym się gdyby w ogóle zrezygnowano z tej postaci.

 W Meereen bieganie w kółko tylko na większą skalę. Po tym jak Varys po ckliwym pożegnaniu z Tyrionem opuszcza miasta, a karzeł następnie pije i opowiada kawały z Missendi i Szarym Robakiem dochodzi do ataku Dobrych Panów. Pokój się nie udał, czas na wojnę. I zamiast dramatyzmu i poczucia desperackiej sytuacji na koniec przybywa Daenerys na smoku i tak kończy się dzisiejsza wizyta w Zatoce Niewolniczej. Nie zdziwiłbym się gdyby w następnym odcinku inwazja została odparta, albo Żelaźni Ludzie przybyli na pomoc.

Trochę napięcia było w Królewskiej Przystani. Wiara chcę dopaść Cersei, a ta się nie poddaje. Przy okazji synek ogłosił, że nie będzie Próby Walki. I trochę szkoda, że pokazanie rodzącego się fundamentalizmu w państwie jest pokazanie głównie przez pryzmat kobiety żądnej władzy i respekty. Kolejny jej plan jednak się nie udaje i teraz szuka alternatywy. I coraz większa szansa na sprawdzenie się teorii o Dzikim Ogniu. Queberyn jej czegoś szukał, a zabicie swoich wrogów może być jej jedynym ratunkiem. Wizja Daenerys w zniszczonej Czerwonej Twierdzy z drugiego sezonu jest coraz bardziej prawdopodobna.

W tym odcinku najwięcej przyjemności z oglądania dała mi scena Bronna z Podem. Na prawdę. Nie żadne polityczne machinację czy rąbanka, a Bronn robiący sobie z niego jaja i żartujący z Brianne i Jamiego. Lubię go, lubię Poda i nic na to nie poradzę.

Najbardziej rozczarowały mnie dwie rzeczy. Koniec oblężenie Riverrum i śmierć Blackfisha poza kadrem. Na prawdę? Przez to podróż Brianne okazała się bezcelowa. Nic nie osiągnęła i nie wpłynęła na wydarzenia, a teraz wraca do Sansy. O Innych oczywiście nikomu nie wspomniała bo po co. Coraz bardziej irytuje mnie też rozwój Jamiego. Czy raczej jego brak. W książkach zgłębianie jego tożsamości i droga prowadząca do odkupienia były najlepszymi rozdziałami. Tu wciąż jest wiernie zakochany w swojej siostrze i zrobi dla niej wszystko. Nie takiego Jamiego pokochałem.

Aryia wraca do Winterfell, Jon i Sansa próbują je odbić, Rickon już tam jest, a Bran gdzieś ucieka. Na koniec sezonu chciałbym zobaczyć wszystkich Starków w jednym miejscu. To już najwyższy czas.

OCENA 4/6

Orphan Black S04E08 The Redesign of Natural Objects
Orphan Black niezmiennie zachwyca w tym sezonie. Znowu się dużo dzieje u większości postaci, ale jest to pokładane, chaos jest tylko pozorny, wątki zgrabnie się zazębiają, a trudne decyzje które postaci miały podjąć nie szokują ponieważ wynikają z ich charakteru. Do tego jest dużo scen między klonami przez co można się tradycyjnie zachwycać Tatianą Maslany. Która notabene znowu śpiewa!

Allison i jej musical mogły być miłym fillerem fabularnym, a okazały się najważniejszym motywem odcinka. Zdradzi czy nie zdradzi? Przełoży życie sióstr nad dobro Donny'ego? Mogło się tutaj wszystko wydarzyć, tym bardziej, że sceny nakręcono w taki sposób by jeszcze lepiej zbudować nastrój tajemnicy. I to zadziałało. Było napięcie i wisząca w powietrzu tragedia. Wszystko skończyło się dobrze. Prawie. Siobanh zastrzeliła mordercę swojej matki w na prawdę mocnej scenie. Nie ma odpuść.

Odcinek dał również mocnego fabularnego kopa na końcu. Cosima znalazła sposób na uzdrowienie sióstr - jajeczka Sarah i plemnik Iry. Teraz leci pomagać w badaniach Susan. A mnie najbardziej ciekawią wizję Rachel i jak ma się to do ogólnej konspiracji.

Strasznie podobała mi się lekkość dialogów. Rozmowy o zrobieniu herbaty to już standard, tak by podkreślić rodzinny charakter serialu. Cosima mówiąca "joł" do Rachel, która odpowiada jej tym samym to coś co mnie najbardziej rozbawiło. 

OCENA 5/6

poniedziałek, 6 czerwca 2016

Serialowe podsumowanie tygodnia #188 [30.05.2016 - 05.06.2016]

SPOILERY

Game of Thrones S06E07 The Broken Man
To był dobry odcinek. Brakowało irytujących postaci, wróciły dawno nie widziane i pojawiły się nowe. Tylko mnie momentami mocno drażnił i miał niepotrzebne dłużyzny. Na szczęście wydarzyło się w nim kilka ważnych rzeczy. I znowu kobiety rozdawały karty.

Na początek o wielkim i zaskakującym powrocie. Sandor Clegane żyję i ma się dobrze. Odpokutowuje swoje grzechy w hipisowskiej komunie pod wezwaniem kapłana Siedmiu, w którego wciela się Ian McShane. Świetny aktor, swoimi przemówieniami kradł każdą scenę. Tylko czemu wydaje mi się to takie zbędne? Mówi o planie bogów i przeznaczeniu, o nieznajomości woli bogów i ludziach którzy wierzą, że wypełniają ich słowa. Nawet twierdzi, że Siedmiu, Staży, Rholl, nie różnią się i nie wiadomo, który bóg jest tym prawdziwym. Czyli stawia się w opozycji do wątku Wiary i Wróbla. I potem ginie z rąk Bractwa bez Chorągwi, a Sandor bierze siekierę i wyrusza w drogę bo tak na prawdę nie da się wyzbyć przemocy. Ziew. Nie ruszył mnie jego powrót, dla mnie był już trupem i powinno tak zostać. Może i są wielkie plany wobec niego, ale ja ich nie dostrzegam.

Potwierdziły się moje przypuszczenie - Margaery gra skruszoną grzesznicę przed Wróblem. Dzięki temu powoli odzyskuje swoje wpływy i zapewne planuje zemstę. Jednak nie pozwoli grozić babci i przybywa jej z odsieczą. Skrycie namawia ją do wyjazdu i żeby ją uspokoić przekazuje symbol róży, podkreślając swoją wierność rodowi.

Olenna co dziwne słucha się wnuczki i akceptuje tą zmianę pokoleniową. Ufa jej i pozwala prowadzić własną grę, zdaję sobie sprawę, że teraz ona ma wszystkie karty w ręku i wraca do domu. I pewnie już szykuje plan awaryjny? Do kogo pisała list podczas rozmowy z Cersei?

Wyjazd Olenny jest ważny też z innego powodu - Cersei zostaje w Królewskiej Przystani sama. Bez brata i swojej niepewnej sojuszniczki w walce z Wiarą. Wtedy gdy niedługo ma stawić czoła procesowi. Wyczytałem ciekawą teorię związaną z Dzikim Ogniem i wizją Brana. On widzi w niej eksplozję, a jak wiadomo Jamie zatrzymał Szalonego Króla przed wcieleniem w życie jego diabelskiego planu spalenia stolicy. Czyżby to była przyszłość i plan Cersei wobec Wróbla?

Na Północy było ciekawie. Sansa z Jonem i Davosem podróżują po swoich chorążych i nieudolnie szukają poparcia. Może i Starkowie są prawowitymi dziedzicami, ale nikt nie chcę już ginąć na tej bezsensownej wojnie przez co udało im się zdobyć zaledwie kilkuset nowych żołnierzy. Bo i po co skoro pokój już panuje? Nie do końca przekonuje mnie wizyta u Mormontów. Dziewczynkę jak głowę rodu mogę zdzierżyć. Bardziej przeszkadzała mi rola Devosa, który ją przekonał do poparcia Starków. Przychodzi Południowiec i lepiej rozumie sytuację od rodowitych mieszkańców Północy. I jeszcze krótka wzmianka o Innych i już są gotowi pomagać. Bez zbytecznego przekonywania. Dzikich rozumiem bo mieli z nimi styczność, ale nie Mormontów, którzy spokojnie siedzą na Wyspie Niedźwiedziej.

Największą tajemnicą jest list Sansy. Czyżby pisała do Littlefingera prośbę o żołnierzy? Desperackie czasy wymagają desperackich sojuszy. Tylko to się na niej zemści. Peter będzie chciał coś w zamian, a Jon poczuje się zdradzony. Trochę ją rozumiem. Tyle przeszła, chcę się wykazać silną wolę i coś sama załatwić, a kłótnie z dzieciństwa podświadomie wciąż na nią wpływają. Tylko ukrywanie tak ważnych rzeczy przed Jonem jest głupie.

Rozmowa Jamiego z Blackfishem była najlepszą sceną odcinka. Nie wniosła nic nowego. Kolejna dysputa o honorze i poświeceniu, ale jak się ją oglądało! Oblężenie Riverrum będzie ciekawe i może się skończyć w niespodziewany sposób. Do tego zachowanie Freyów wobec Edmura i nadciągająca Brianne z Podem. Mały kocioł się tutaj robi.   

Yara i Theon również mieli fajną scenę. W burdelu, bo dawno już nie było burdelu i cycków w serialu. Ona chcę się ostatni raz zabawić, a on dalej zrezygnowany. I wtedy Yara mówi mu żeby wziął nóż i skończył ze swoim życiem. Świetnie zagrane i mam nadzieję, że to punkt zwrotny dla Theona. Potwierdziło się też gdzie zmierzają - do Daenerys. Ja najbardziej czekam na ponowne spotkanie Tyriona z Theonem.

Aryia zmierza do Westeros! Nareszcie poszła po rozum do głowy. I prawie przez to nie zginęła. Niczym jej brat dostała kilka ciosów sztyletem w brzuch, ale udał się jej uciec przed zabójczynią. Coś się u niej dzieje, a to jakiś postęp.

OCENA 4.5/6
 
Orphan Black S04E07 The Antisocialism of Sex
Ile emocji w jednym odcinku! Po szokujących wydarzeniach z ostatniego przyszedł czas na trochę spokoju (pojęcie względne) i radzenie sobie z stratą. Każda z sióstr przeżywała na swój sposób stratę biologicznej matki. Ich podglądanie w tych intymnych momentach było fascynujące. Autodestrukcyjne imprezowanie Sarah i samobójcze myśli. Załamanie Allison i zwrócenie w stronę Boga i rodziny. Cosima chcąca podjęć drastyczne środki w celu pomocy siostrą. To wszystko były świetne wątki, które oglądało się z zaangażowaniem. Była też reakcja starszego pokolenia. Spokój i chłód Mrs. S. i decyzja zemsty oraz poddanie się Susan, w przeciwieństwie do Rachel, która dalej chcę walczyć.

OCENA 5/6  

Person of Interest S05E08 Reassortment
Taki trochę bottle episode. Trochę bo zaledwie jeden wątek i to nie od początku toczył się w zamkniętej przestrzeni. Za dużo historii do opowiedzenia by porzucić niektóre wątki. Sceny na zamkniętej przychodni oglądało się z przyjemnością. Powoli rodząca się panika, wiecznie spokojny Reese i zagrożenie w postaci supergrypy. Tylko żeby wyeliminować dwie osoby podejrzewające nieprawidłowości w systemie komputerowym. Zbyt bizantyjska intryga na zwykłe zabójstwo. To Samarytanin, sztuczne inteligencja, która nie robi niczego niepotrzebnie. Chodziło mu też o zastraszenie ludzi i zmuszenie ich do świadomego poddania się mu i oddania próbek genetycznych. Serial wie jak przenieść zagrożenia świata rzeczywistego na serialowe realia.

Ten odcinek to też popis Shaw. Wreszcie uciekła! W efektownym, odrobinę komediowym stylu. Z Johanesburga. Nic dziwnego, że nie mogli jej zlokalizować. Świetna scena gdy rozprawia się z swoim oprawcą, który próbuje jej wmówić, że to tylko wirtualna rzeczywistość, a ona już kompletnie się w niej zagubiła nie odróżniając granicy z światem realnym. Po czym go zastrzeliła. Cała Shaw.

Podoba mi się jak prowadzony jest Jeff. Person of Interest zawsze było serialem o mieszkańcach Nowego Jorku. Dobrych, złych, skomplikowanych. Jeff podpada pod tą ostatnią kategorię. Były skazaniec po wyjściu na wolność próbuje wyjść na prostą. I chcąc czynić dobro staję się narzędziem Samarytanina i chwilowo jednym z głównych antagonistów serialu. Człowiek zmanipulowany, chcący wieść normalne życie wpadł w matnię z której nie może się wydostać.

OCENA 4.5/6

Person of Interest S05E09 Sotto Voce
Ależ dobry odcinek! Bawiący się z widzem na kilku frontach, ukrywający prawdziwe cele w poszczególnych wątkach i zaskakujący w przyjemny sposób. Po pierwsze, policyjna historia. Reese i Fusco prowadzą własne śledztwa, między nimi jest trochę angstu, ale wszystko idzie po sznureczku. Po czym okazuje się, jak bardzo pozory mylą i niebezpieczeństwo czai się na widoku. Przesłuchiwany przez Fusco gra pierw niewinnego taksówkarza, a potem przyznaje się do morderstwa. Potem nadchodzi większa rewelacja, numer którego chroni Reese jest tajemniczym Głosem, głównym antagonistą odcinka. To mnie zaskoczyło! Całej sprawie dodatkowego napięcia dodała uprowadzona kobieta, rozsiane po mieście bomby i efektowna strzelanina z motocyklowym gangiem na posterunku. Działo się sporo i ani chwili nie nudziło.

Ucieszył mnie udział w śledztwie duetu Finch/Elias. Zawsze się ich świetnie ogląda, zwłaszcza gdy Elias mówi o Haroldzie jako swoim przyjacielu. Najmocniejsza z ich udziałem była końcówka gdy Elias za cichym przyzwoleniem Fincha wysadza Głos. Ukryty cel i zdjęcie kolejnej maski, pokazanie jak daleko bohaterowie są się w stanie posunąć.

Na końcu najważniejsze. Shaw wróciła! I nie obyło się bez dramatu. Pierw jednak komiczna scenka przy granicy meksykańsko amerykańskiej. A na końcu dramatyczny moment z Root. Sameen boi się, że zabiję przyjaciół, podejrzewa, że tysiące symulacji wyprały jej mózg i znowu chcę sobie strzelić w głowę by ratować Root. By do tego nie dopuścić Root grozi tym samym, samobójstwem. Co za fenomenalny moment gdy obie panie celują sobie w własne głowy by się nawzajem uratować. Piękne love story. I na końcu reunion bohaterów, bez słowa, jedynie z przygrywającą muzykę. Dobrze jest znowu widzieć wszystkich w komplecie.

Fusco dowiedział się o Maszynie. No nareszcie! Brakowało mi tylko jego zgryźliwego komentarza.

OCENA 5/6

Person of Interest S05E10 The Day the World Went Away
Proszę państwa, czapki z głów i na kolana. Tak właśnie kręci się jubileuszowe, setne odcinki i powoli żegna z widzami. Serwując im wiadra emocji, zabijając postacie, dając satysfakcjonującą akcję i metafizyczne monologi, wszystko to z znakomitą muzyką i grą aktorską. Do końca trzy odcinki, ale ja już wiem na pewno - Person of Interest odejdzie z hukiem. Niechciane dziecko CBS to jeden z najambitniejszych i najlepszych seriali za którym będę tęsknił.

Fatalizm, widmo zbliżającej się katastrofy. Chyba tak najlepiej określić nastrój podczas oglądania odcinka. Już sam tytuł wystarczył by zbudować odpowiednią atmosferę. Na początku był jednak monolog Fincha, pytanie do Maszyny i strach o przyjaciół. Pewność własnej śmierci.

Potem było dużo akcji. Bardzo dużo. To w końcu serial sensacyjny, ba serial superhero. Najlepszy. Strzelaniny, pościgi, onlinery, było efektownie. Nawet zdarzył się popisowy numer serialu z koziołkującym eksplodującym samochodem. A Root strzelająca przez dach i kierująca stopą samochód to piękny epicki widok. I ja wiem, że większość strzelanin była bez sensu tylko co z tego? To ma się dobrze oglądać z czego serial wywiązuje się doskonale.

Jednak najważniejsza nie była w odcinku akcja, a pożegnanie. Głupie io9 zaspoilerowało mi nagłówkiem co się stanie, ale nie zmniejszyło to odbioru odcinka i emocji podczas oglądania. Ba, nawet je wzmocniło i skupiałem się na tym jak odchodzi Root. I zrobiła to w wielkim stylu. Czy może scenarzyści to zrobili. I nie chodzi mi o jej heroiczną akcję i przyjęcie kulki przeznaczonej dla Fincha. Chodzi mi bardziej o jej rozmowy z Shaw i Haroldem. A co jeśli wszystko jest symulacją, co jeśli wcale nie żyjemy. Cała rzeczywistość jest tylko symulacją, ale nie umniejsza to wcale emocji jakie jej towarzyszą. Root mówi też, że tak na prawdę się nie umiera, a po śmierci zostaje w pamięci Maszyny, która zapisuje w swojej pamięci cyfrowe duszę. Dla mnie jest to pewnego rodzaju metafora, jedno z ostatnich słów scenarzystów do widzów. Stworzyli serial, wirtualny świat, ale jego oglądanie wywołuje prawdziwego emocję. Nolan stworzył Person of Interest, tak jak Finch Maszynę i dopóki serial istnieje pozostanie pamięć o bohaterach, póki będzie istnieć Maszyna bohaterowie tak na prawdę nie umrą, jak mówi Root.

"Real world is essentially a simulation anyway." 

Śmierć Root to też zwieńczenie jej drogi. Może i środowisko LGBT się oburzy na śmierć kolejnej serialowej lesbijki w tym sezonie. Niech się oburzają, ich prawo. To była dobra śmierć. Heroiczna, będąca też ostatecznym odkupieniem dla postaci. Znalazła dom, za który z chęcią oddała życie. Pomyśleć, że gdy się pojawiła była psychopatyczną morderczynią i jednym z villianów. Została też uhonorowana przez samą Maszynę. Odkąd się o niej dowiedziała była jej gorliwą wyznawczynią i teraz bóstwo, które wielbiło postanowiło użyć jej głosu. I tak jak pisałem przy 5x1, to Maszyna prowadziła otwierający monolog i teraz gdy mam potwierdzenie przybiera on jeszcze bardziej złowieszczy wymiar.

Jednak nie tylko Root odegrała w tym odcinku istotną rolę. To był odcinek Fincha, jego numer wyskoczył, jego chciał dopaść Samarytanin. Przez ludzki błąd, którego można się było spodziewać po ludziach. W tym odcinku pokazano jego zmęczenie wojną i brak wiary w zwycięstwo. Mimo toczącej się wojny podświadomie uważał ją już za przegraną. To się jednak zmienia. Gdy zostaje złapany prowadzi kolejny świetny monolog w tym odcinku. Mówi bezpośrednio do Samarytanina. O tym, że właśnie grał według zasad i teraz się łamie, w końcu je porzuca by pokonać swojego największego wroga. Ten ból na twarzy Emerson, ten konflikt wewnętrzny jaki rozgrywa i wisząca nad nim decyzja, którą musi podjąć. Perfekcyjna robota!

Nie tylko Root zginęła w odcinku. To było też pożegnanie Eliasa. Zupełnie niespodziewane. Kulka między oczy od agenta Samarytanina podczas ratowania Fincha. Również heroiczna i odrobinę sentymentalne bo w tych samych blokach w których go poznajemy. Miły gest dla fanów.

Do końca trzy odcinki więc to jest dobry moment by przedstawić swoją prognozę na zakończenie Person of Interest. Myślę, że tytuł tego odcinka nie jest przypadkowy i odnosi się m.in. do uwolnienia Maszyny. Harold zdejmuję z niej ograniczenia by móc pokonać Samarytanina i to może być początkiem końca świata. Moim wymarzonym końcem jest śmierć wszystkich bohaterów (no może prócz Fusco i Miśka) i pokonanie Samarytanina. Potem następuje flashforward i Maszyny przeistacza się w swoje nemezis i powoli zaczyna sprawować kontrolę nad światem. Idealny koniec dla serialu przestrzegającego przed współczesną technologią.

OCENA 6/6